غزل شمارهٔ ۲۱۸۵

هوش مصنوعی: اگر ساقی نوشیدنی را به من بدهد، صدا و نغمه‌ام را به رنگی لطیف و زیبا می‌آوَرَد.

هوش مصنوعی: پرواز افرادی که از خاک به عرش می‌رسند، آن‌قدر سخت و دشوار نیست. مانند گردی که با یک حرکت پا به هوا می‌رود و سر بلند می‌کند.

هوش مصنوعی: نباید از خطراتی که در کمین هستند غافل باشی، زیرا هیچ چیز نمی‌تواند مانع از پرواز من شود؛ حتی اگر در حالت سکون به نظر برسم.

هوش مصنوعی: چشم عبرت‌نگر مانند آینه‌ای است که شکست‌ها و قطع‌ پیوندها را بررسی می‌کند و از این منظر، جهان را تاریک و بی‌نظم می‌بیند.

هوش مصنوعی: تا زمانی که نفس عمیق می‌کشم و احساس آزادی و شور و نشاط دارم، ناله‌ای از دل پر از ناامیدی به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: از رازهای عشق، آینه‌ای روشن دارم که جز حیرت و تعجب، نمی‌تواند چیز دیگری به چشم کسی که غمگین است، نشان دهد.

هوش مصنوعی: به خاطر عشق و دوستی، دیگر برایم درد و رنج مستی بی‌مفهوم شده است، زیرا به قدری در اطراف او و زیبایی‌هایش گشته‌ام که اکنون حالتی سرمستی و لذت دارم.

هوش مصنوعی: کمال من نیاز به صعود به سطحی بالاتر ندارد؛ من همانند خورشید خواهم درخشید، حتی اگر در جمع ذرات کوچک و معمولی قرار داشته باشم.

هوش مصنوعی: خدایا، گناهانی که به دوشم سنگینی می‌کند، مرا اسیر نکند. من مانند کودکی هستم که در هنگام لغزش پا و شکست، اشک می‌ریزد و نیاز به محبت و دلداری دارد.

هوش مصنوعی: در هوای کم‌ثمر و ناامید، جز شبنمی که از شرم به وجود آمده، چیزی وجود ندارد، در حالی که آشیانه‌ساز من از عرق عرق کرده به پرواز درآمده است.

هوش مصنوعی: او در حالی که به حال و روز خراب خود می‌خندد، از درد و غمی که در دل دارد، ناله می‌کند؛ اما هیچ‌کس صدای او را نمی‌شنود.

هوش مصنوعی: من مانند موجی هستم که به جلو حرکت می‌کند و جرأت آن را دارم که کسی را آزار دهم. می‌توانم به راحتی خود را بشکنم و بر روی خود رنگ‌های مختلفی بریزم.