غزل شمارهٔ ۱۵۲۸

هوش مصنوعی: وقتی که خوشبختی و موفقیت بر افرادی نالایق و بی‌کفایت باز شود، موجودات ریز و بی‌ارزش به حدی می‌رسند که مانند پرندگان افسانه‌ای در می‌آیند.

هوش مصنوعی: از افراد کم‌مایه و بی‌خود دوری کن، زیرا آن‌ها مانند سنگی هستند که نمی‌توانند به زیبایی مینا تبدیل شوند.

هوش مصنوعی: کسانی که عمق فکر و تأمل را ندارند، نمی‌توانند اسرار را درک کنند، و از دوری شعله، مشکلی برای خودشان ایجاد می‌کنند و خود را رسوا می‌سازند.

هوش مصنوعی: وقتی که روزگار به نفع علم و عمل بیفتد، ارزش و اهمیت این دو بیش از پیش نمایان می‌شود و هر چیزی در این راستا به خوبی رقم می‌خورد.

هوش مصنوعی: به کسانی که به دنبال اهداف بزرگ و والا هستند، توهین نکنید، زیرا اگر به آنها بی‌احترامی کنید، ارزش‌های انسانی فرود آمده و دنیای ما به سطحی نازل می‌رسد.

هوش مصنوعی: رازهای جهان را نمی‌توان فهمید مگر اینکه نام پرنده‌ای افسانه‌ای همچون عنقا بر آن گذاشته شود.

هوش مصنوعی: برای اینکه دل انسان آرام گیرد، نباید دل‌مشغولی‌ها را به آن وارد کرد. بهتر است از عوامل مزاحم دوری کنیم تا فضا و محیط زندگی‌مان مانند دشت و آزاد باشد.

هوش مصنوعی: نگین بر روی سنگ به گونه‌ای تراشیده می‌شود که شاید نام فردی بر آن فاش شود.

هوش مصنوعی: اگر صدایی از کسی خاموش بماند، اما یک کلامش در دل کسی جا بگیرد و اثرگذار باشد، موجب می‌شود که آن دل نتواند از حرفش صرف‌نظر کند.

هوش مصنوعی: به یاد محبوبم، تا صبح به ناله می‌پردازم تا گویای عشق و دلتنگی‌ام باشد.

هوش مصنوعی: برای بیان اینکه چگونه کیفیت نسبت میان یک چیز و عدم آن است، تا بتوانم بگویم این چیز من است و این چیز دیگر متعلق به دیگری است، لازم است.

هوش مصنوعی: در این دشت و در میان این دور و بر، تو در میان دیگران نیستی. اگر به جستجوی تو بپردازم، آیا پیدا خواهی شد؟

هوش مصنوعی: هر جا که تو حضور داشته باشی، ارتباطات و زبان‌ها مشترک و یکسان است و نه دیروز بود و نه فردا خواهد شد.

هوش مصنوعی: اگر کسی به خواب عمیق و آرامش ادامه دهد، دنیا از خواب بیدار نخواهد شد، حتی اگر داستانی جذاب و خیال‌انگیز روایت شود.