غزل شمارهٔ ۷۸۴

هوش مصنوعی: صبح و شب تکراری و بی‌عطر و طعم، دیگر چیز جدیدی به همراه ندارد. این وضعیت زندگی به قدری خنده‌دار است که ارزش خندیدن ندارد.

هوش مصنوعی: آینه را در جلوی خود بگذار و با دقت به حقیقت‌ها نگاه کن. فقط به خودت توجه داشته باش و فراموش کن که به دیگران فکر کنی، زیرا آینده‌ای جز خودت پیش پای تو نیست.

هوش مصنوعی: زمان مانند یک درخشش زودگذر است و تنها دلیل کوری و ناتوانی در دیدن، ترس توست. اگر ترس نداشتی، می‌توانستی زیبایی‌های آن را ببینی.

هوش مصنوعی: دل‌های پاک و صاف بی‌غش، از ناله‌ها و شکایت‌ها بی‌نیازند. اگر دل تو از خودخواهی و زخم‌های درونی پر است، آینه هیچ عیبی ندارد که به تو نشان دهد.

هوش مصنوعی: اخلاق خوب می‌تواند موجب تأثیرگذاری بر مردم شود. در کمک و نیکی به دیگران، غافل نباش؛ زیرا هیچ کس به واقع مالک و صاحب کسی نیست.

هوش مصنوعی: انتقاد و بدگویی درباره‌ی دیگران در هر مکان و زمانی ناپسند است، حتی اگر همه در حال انجام آن باشند. این رفتار زیبنده و شایسته نیست.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس از گل عطر نمی‌چشد، اگر خود بوی ناخوشایند داشته باشد.

هوش مصنوعی: روح بلند و آزاد، هیچ وقت به خاطر نیازمندی‌ها و کمبودها خم نمی‌شود و همیشه با اعتماد به نفس و استقامت باقی می‌ماند.

هوش مصنوعی: تخت سلیمان، نشانه‌ی عظمت و قدرت است، اما این عظمت فقط به خاطر توجه مردم و خیال‌پردازی آن‌هاست و اگر به واقعیت نگاه کنیم، آن عظمت هم مانند حبابی زودگذر و ناپایدار است.

هوش مصنوعی: فقر انسان را به هر سمتی که بخواهد می‌کشاند و چرخ روزگار با تمامی زرق و برقش هیچ ارزش و حیات واقعی برای او نمی‌آورد.

هوش مصنوعی: ای کسانی که تحت تأثیر خیالات و گمان‌ها قرار گرفته‌اید، از این وضعیت خارج شوید و بدانید که هیچ‌کسی در کار خود به درستی عمل نمی‌کند.

هوش مصنوعی: خواه دلت بشکسته باشد یا خواسته خود را بر روی خاک بریزی، در پایان، دنیا به خاطر حالت مغرورانه‌ات هیچ تلاشی نخواهد کرد.

هوش مصنوعی: بهتر است که دل انسان از درون خود آگاهی پیدا کند، وگرنه هیچ‌کس نیست که در کنار تو حقیقت وجودت را به تو نشان دهد.

هوش مصنوعی: بیدل می‌گوید: در این دنیا که ما در آن زندگی می‌کنیم، هیچ چیز ارزشمندتر از فنا نیست و نباید به دنبال جذابیت‌ها و زیبایی‌های دیگر بود، چرا که در برابر خداوند، هیچ چیز دیگری ارزش ندارد.