غزل شمارهٔ ۲۲۸۷

هوش مصنوعی: دل را به شادی و سرخوشی وا می‌گذارم و از مرزهای خود و دیگران فراتر می‌روم و با صدای خوش نوشیدنی، احساساتم را از باده‌ای خوش‌طعم‌تر می‌کنم.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که تفکر و اندیشه‌ام به جسمم وابسته نیست، زیرا روح و نفس من به نوعی برای خدمت به دل آزاد و رها زندگی می‌کند.

هوش مصنوعی: توفیق طلبیدن از زندگی و شگفتی‌های آن باعث می‌شود که عقل در تلاش برای رسیدن به خواسته‌هایم به جنون بیفتد.

هوش مصنوعی: در رنگ زرد، به خاطر درد دل، به شدت می‌شکنم و مثل یاقوت آب می‌شوم و بی‌مسیر و رها به پیش می‌روم.

هوش مصنوعی: شعله‌ی خوشبختی‌اش تنها به آتش خطر وابسته است و من هم برای تحمل مشکلات و سختی‌ها آماده می‌شوم.

هوش مصنوعی: از بی‌تابی مجنون من نپرس، چون هر جا که برویم، غمش را به همراه می‌برم و در هر مسیر، یاد او را زنده می‌کنم.

هوش مصنوعی: علاقه و اشتیاق زیادی که به او دارم، باعث می‌شود که از شرم و خجالت، نتوانم چیزی به او تقدیم کنم. در برابر زیبایی و وقار او، سرم را به نشانه تسلیم و تعظیم پایین می‌آورم.

هوش مصنوعی: با چشم خیال به تصویر دل تکیه کرده‌ام و همچون حلقه‌ای که در را باز نکرده، به جستجوی رازها و اسرار می‌پردازم.

هوش مصنوعی: شکوه و عظمتم فراتر از نه آسمان رفته است، اما بیدل، هنوز یک پرچم را برای خود برافراشته نگه می‌دارم.