غزل شمارهٔ ۱۵۷۴

هوش مصنوعی: اگر کسی دارای حس و درک سطح پایینی باشد، ارزش او بیشتر از هوس و آرزوهایش نخواهد شد. خاک و زمین هم هرگز به آسمان نمی‌رسند.

هوش مصنوعی: دل را خون کرده و با جامی از وفا لبریز کنید، اما با وجود شادی و زیبایی، لباس گلگون تغییر نخواهد کرد.

هوش مصنوعی: محل تمایز عشق، جایی است که درد و رنج در آنجا بیداد می‌کند. چقدر دردآور است که کسی در این حال و در این شرایط، دلش نرود و از این ستم احساس ناراحتی نکند.

هوش مصنوعی: اجازه بده تا از خاک تیره‌اش سرمه‌ای بسازند، آن چشمی که هیچ‌گاه از زیبایی بی‌نظیرش غافل نمی‌شود.

هوش مصنوعی: خودِ انسان به خاطر نگرانی‌ها و دغدغه‌هایش دچار آزردگی و نارضایتی است و این مشکلات به راحتی از بین نمی‌روند.

هوش مصنوعی: کسخی که از نعمت‌ها و امکانات بی‌بهره است، از یاری دریا نیز بهره‌ای نخواهد برد. دریا هیچ‌گاه با کاسه‌ای که معکوس است، همکاری نمی‌کند.

هوش مصنوعی: گنجینه‌ای از طلا در خاک فرو رفته است و کسی که مراقب آن نیست، در واقع از دست دادن این ثروت را نادیده می‌گیرد. این شخص نمی‌داند که با غفلتش، فرصت‌های بزرگ را از دست می‌دهد و نمی‌تواند به مانند قارون، صاحب ثروت بی‌پایان شود.

هوش مصنوعی: گل به یاد غنچه می‌افتد و دلش درد می‌کند. آن شخص که با او جمع می‌شدم، اکنون دیگر نمی‌توانم او را ببینم.

هوش مصنوعی: عشق بی‌تابی را نمی‌توان در هیچ‌جا درمان کرد، چرا که لیلی که در ذهن ماست، نمی‌تواند مجنون را به آرامش برساند.

هوش مصنوعی: دلِ عاشق به زیبایی و لطافت بهار آراسته شده و چشمانش انتظار بوسه‌ای از او را می‌کشند، اما اگر این بوسه و عشق تقسیم نشود، احساساتش دچار درد و رنج خواهد شد.

هوش مصنوعی: بیدل، فکر کن که نمی‌توانی این همه احساسات و افکار را در شعر گنجاند؛ چون که به خاطر شدت و هیجان آنها، شعر تو به درستی و آهنگین نمی‌شود.