غزل شمارهٔ ۵۵۳

هوش مصنوعی: دلم برای دیدار تو تنگ است و هر جا که نگاهی وجود داشته باشد، آنجا به دنبال تو خواهم بود.

هوش مصنوعی: دردی که از وفاداری‌ام به وجود آمده، به قدری عمیق است که مانند سوختن جگر، هیچ اثر مثبتی بر جای نگذاشته و تنها با شعله‌ی اندوه من رابطه دارد.

هوش مصنوعی: رنگ و حالتی که من دارم، به اندازه‌ای زیبا و دلنواز است که می‌تواند توجه آسمان را جلب کند. این زیبایی من به گونه‌ای است که حتی کهکشان هم تحت تأثیر آن قرار گرفته و نشانه‌ای از خوش‌شانسی‌ام به حساب می‌آید.

هوش مصنوعی: حیرت من باعث شده که پاهایم زخم شوند، چون هر جا که می‌روم، قلبم در مسیرم قرار می‌گیرد.

هوش مصنوعی: از تو خواهش می‌کنم درباره نیرنگ و فریب صحبت نکن. من مانند شمعی خاموش هستم و از خود بی‌خود شده‌ام، گویندگی‌ام تنها نشانه‌ای از سرگردانی است.

هوش مصنوعی: بوی وجود من پر از غبار است و آینه‌ام به خاطر نفس ناخواسته‌ام، صاف و زلال نیست.

هوش مصنوعی: در شادی و غم تفاوتی برای من نیست، چون مانند شمع، هم خنده می‌کنم و هم گریه، و هر دو حالت برای روح من آتش سوزنده‌ای هستند.

هوش مصنوعی: من در این دنیا که فراموشی و گمگشتگی در آن حکم‌فرماست، هر کسی که خود را نادیده بگیرد و به نوعی بی‌توجهی نشان دهد، به خوبی می‌داند که من چه حالتی دارم.

هوش مصنوعی: موجی که مانند جواهری کوچک است، هرگز نتوانست به بلندای مو برسد. این نشان‌دهنده‌ی این است که من خودم به خاطر کوتاهی دامنم، شرمنده و خجالت‌زده هستم.

هوش مصنوعی: بیدل بهتر است که خاک خویش را به آتش برساند، زیرا در غیر این صورت، مانند تاکی که هزاران زخم و درد در مسیرش دارد، در رنج و زحمت خواهد بود.