غزل شمارهٔ ۴۴۸

هوش مصنوعی: بدبختی همچون یک حمله ناگهانی به سراغ انسان می‌آید و در این زمان، آرامش و محبت در کلام از بین می‌رود. در این دنیا، سخن گفتن از زیبایی و گل‌ها، مانند دودی است که در تاریکی شب پراکنده می‌شود.

هوش مصنوعی: نیاز ما به اصرار در بیان چیزهایی که می‌خواهیم، نیست. آنچه ما از موضوع می‌خواهیم، خود موضوع است.

هوش مصنوعی: برای اینکه اشک از چشمان بریزد، باید آن را با مژه‌ها ساخت. وقتی که این اشک به آرامی بریزد، به این معنی است که کودک ما از درس‌هایش خارج شده و به خانه برگشته است.

هوش مصنوعی: من کی‌ام که بخواهم مانند موجی پرشور در جستجوی خواسته‌هایم تلاش کنم؟ جان من، که تنها یک نفس بیشتر نیست، مانند حبابی است که بر لب بستر آب است.

هوش مصنوعی: درد و رنجی که می‌کشم نیاز به تلاشی سخت ندارد. سبکی و آزادگی من مانند عطر گل است و نفس‌های عمیق من نیز به همین اندازه با لطافت و زیبایی همراه است.

هوش مصنوعی: ما در وضعیت خودخواهی آزمایش کردیم که آرامش وجود ندارد، زیرا شعله‌ی ناراحتی از سرسختی و سرگشتگی در میان چندین تب و طغیان است.

هوش مصنوعی: کینه و دشمنی فایده‌ای ندارد؛ هنگامی که دل‌ها با هم ارتباط برقرار می‌کنند، این کینه‌ها مانند نیش یک عقرب است که آسیب‌رسان و خطرناک است.

هوش مصنوعی: بی‌نیازان به مسافرت و دوری از آسمان نیازی ندارند؛ چرا که در کمال بلندپروازی و هدف‌گذاری، نظرشان به ستاره‌ها نیست.

هوش مصنوعی: عبادت و بندگی افرادی که در شور و حال هستند، در مکان‌های دور از زهد و ترک دنیا نمی‌گنجد. دامن صحرا به عنوان مکان نماز، محلی برای رسیدن به حقیقت و روحانیت است.

هوش مصنوعی: این دریا از عادت‌های دست و پاگیر و پیچیدگی‌ها آزاد است و به ذات خود، رها و طبیعی است. ابهام و نگرش‌های محدودکننده، جایی در این وسعت آزاد ندارد.

هوش مصنوعی: دل به دردها و رنج‌ها عادت کرده و از لطف و رحمت خدا نومید نیست. صبح ما به خاطر غفلت‌های خود، همچنان در سایه‌ی شب و مشکلات باقی مانده است.

هوش مصنوعی: چنان که تصویر در آینه، من هم در مسیر زندگی سرمایه‌ام را از دست می‌دهم و رنگ و روی من بی‌محتوا می‌شود، چون که در این دنیای گذرا به شکل‌های مختلفی درمی‌آیم.

هوش مصنوعی: ناله‌ام، مانند دودی که از دل برمی‌خیزد، بر شدت تپش قلبم تأثیر می‌گذارد. اگر دلی به خاطر نگرانی و اضطراب می‌تپد، این ناله از قلبم ناشی می‌شود.