غزل شمارهٔ ۲۲۵۷

هوش مصنوعی: شاید نتوانی به من اتهامی وارد کنی، زیرا در وجودم هیچ چیزی جز وحدت و یکدستی وجود ندارد. مانند این است که هیچ لکه‌ای بر روی پیراهن من نیست.

هوش مصنوعی: فرصتی که باعث شوق و هیجان من بود، سپری شده است و اکنون تنها دلی پر از غم و نوای دل‌تنگی از من باقی مانده است.

هوش مصنوعی: اگر بخواهی از تصویر او نشانه‌ای بیابی، حتماً باید در آینه نگاه کنی، زیرا نمی‌توانم به جز در آینه خود را نشان دهم.

هوش مصنوعی: با چه کسی صحبت کنم و به چه کسی بگویم که آن زیبای دلربا که من عاشق او هستم، هیچ‌کس جز من دیوانهٔ او نیست؟

هوش مصنوعی: من مانند حبابی هستم که در واقعیت وجودم فریبی بیش نیست. اگر لباس از تنم بیرون بیاوری، در حقیقت دریای وجودم عریان و بدون پوشش است.

هوش مصنوعی: دوست داشتن و عشق ورزیدن به جای خاصی بند و وابسته شده و نمی‌توان راه حلی برای آن پیدا کرد. سال‌هاست که مانند پرنده‌ای در آشیانی که عاشقش هستم، در حال پروازم.

هوش مصنوعی: ای نسیم، لطفاً برای پیدا کردن من زحمت نکش؛ من آنقدر دور رفته‌ام که حتی نتوانی مرا به یاد بیاوری.

هوش مصنوعی: من از شدت ترس و وحشت، تمام وجودم درگیر احساساتی است که در خودم می‌پرورانم. به قدری این اضطراب عمیق است که حتی صدای پای دل شکسته‌ام را نمی‌شنوم و دامنم پر از آن تنش‌ها و احساسات شده است.

هوش مصنوعی: هر لحظه پیامم را به سوی بی‌رنگی نفس می‌فرستم؛ انگار به مقصد می‌رسد قبل از اینکه من حرکت کنم.

هوش مصنوعی: من از شدت درد و رنجی که تحمل کرده‌ام، مثل کوهی تحت بار سنگین هستم و نمی‌توانم به آرامش برسم؛ ناله‌ام به آسمان می‌رسد و دامنم پر از غم و اندوه است.