غزل شمارهٔ ۱۴۴۷

هوش مصنوعی: افراد با علم و دانش در دلشان به حال کسانی که در فن و مهارت انتظاری از آنها دارند، غمگین هستند. این غم و درد، آنقدر عمیق است که وقتی قلم به دست می‌گیرند و صحبت می‌کنند، احساسشان را با گریه ابراز می‌کنند.

هوش مصنوعی: ما به شدت دچار درد و رنج هستیم، زیرا اشک‌هایمان همچون نم و رطوبت از چشمانمان می‌ریزد، هرچند که موهای سرمان به جلو می‌آید و از بدن‌مان بیرون می‌زند، ولی گویی همچنان در حال گریه هستیم.

هوش مصنوعی: در دوران پیری، از تلاش برای سخن گفتن و ضبط کلمات دست بردارید، چون دندان‌ها که می‌ریزند، برای لب‌ها و دهان به جز گریه کردن کار دیگری نمی‌ماند.

هوش مصنوعی: عقل انسان نمی‌تواند از فریب نفس فراتر رود، و در این حال، مردی که زیر بار این فریب رفته، همانند زنی که گریه می‌کند در حال زاری است.

هوش مصنوعی: اشکی که به خاطر عشق و محبتش در کنار چشمش نشسته، مانند کودکی که به زمین می‌افتد، ناله و گریه می‌کند.

هوش مصنوعی: ای قطره‌ای که به خاطر بی‌توجهی از چشمان دریا افتاده‌ای، چه بسا که دردی که به خاطر تنهایی و دوری‌ات احساس می‌کنی، برای وطن هم دردناک و غم‌انگیز است.

هوش مصنوعی: توجه به سلامت جسم، گاه موجب می‌شود که در برابر مشکلات و آسیب‌ها، به یاد گذشته‌ها و احساسات ناگوار بیفتیم و به نوعی به آنها واکنش نشان دهیم.

هوش مصنوعی: در این لحظه، چه لذتی می‌توانم داشته باشم که حتی گل شمعی هم به یاد تو بر من می‌گرید؟

هوش مصنوعی: شبنم در این بهار نشانه شادی نیست؛ بلکه صبحی است که به خاطر وداع با گلزار، اشک می‌ریزد.

هوش مصنوعی: بیدل هر جا که نشانه‌ای از غم و اندوه باشد، به خاطر حسین و حسن، اشک می‌ریزد و سوگوار می‌شود.