غزل شمارهٔ ۱۹۶۷

هوش مصنوعی: من از نگرانی و ترس، مثل شمعی ناتوان و بی‌خبر در جمع هستم و به خاطر زیبایی‌هایی که در زندگی‌ام بوده، مانند بلبل، احساس گم‌شدگی می‌کنم.

هوش مصنوعی: نپرس که چقدر از چیزهای نایاب حسرت می‌کشم، زیرا کسانی که دیر به آرزوهای خود می‌رسند، آنچه را که من گم کرده‌ام، دنبال می‌کنند.

هوش مصنوعی: ای آرزو، بر بی‌ثمری تلاش‌هایم گریه کن. در پی چیزهایی هستم، اما آنچه را که گم کرده‌ام پیدا نمی‌کنم.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس به اندازهٔ من زمان را در فرصت‌های از دست رفته نمی‌سوزاند تا اینکه به دنبال رنگ و زیبایی بگردد، زیرا من چمن را گم کرده‌ام.

هوش مصنوعی: من هم به ترس و آشفتگی دچار می‌شدم و رنگ و بویی از خودم نشان می‌دادم، اما چون گل، آرامش خود را از دست داده‌ام و نمی‌توانم پرواز کنم.

هوش مصنوعی: در هر لحظه و شبانه‌روز از درد و رنجی که دارم، به شدت رنج می‌برم. در حالتی بی‌تاب و ناآرامی هستم که نمی‌توانم به درستی ارتباط برقرار کنم و زبانم بند آمده است، به طوری که نمی‌دانم چگونه صحبت کنم یا از کجا شروع کنم.

هوش مصنوعی: از مشکلات و بی‌پولی‌ام غافل نشو، چرا که در بین دردهای دل، ناله‌ای داشتم که در آتش عشق گم شده است.

هوش مصنوعی: برای پیدا کردن چیزی که گم شده، نیاز به تلاش و جستجو داریم. اما چاره‌ای نیست و آرزو می‌کنم که بدانم چه باید بکنم؛ زیرا خودم نیز در این گم‌شدگی و سردرگمی گرفتار شده‌ام.

هوش مصنوعی: از درد طولانی و تنهایی در بیابان مرگ نمی‌گویم که چقدر رنج می‌کشم، زیرا در حالتی از بی‌خود بودن هستم و خودم می‌دانم که کدام مسیر را گم کرده‌ام.