غزل شمارهٔ ۵

با آن گریه‌های تلخ، سوزناک و از سر جنون (سودا = دیوانگی و غم)،باز هم با خدا (یا با حقیقت، با سرنوشت) معامله کرده‌ام (سودا = داد و ستد)،به‌گونه‌ای که هر قطره اشکم آن‌چنان سنگین و عظیم استکه گویی چون پتکی بر سرِ دریا می‌کوبد، نه‌فقط به دریا می‌ریزد، بلکه آن را می‌لرزاند.

ساقی امشب چه دیوانگی‌ای در جام ریخت که عقل از کف دادم،و دل من از صدای شیشهٔ شراب (می)، شکست.

آنقدر محو تماشای جمال دوست شدم که فاش شدن رازم در جمع غوغایی به پا کرد،گو اینکه حیرانی عاشق، خودْ زبانی گویاست، حتی اگر چیزی نگوید.

از شیوهٔ ریزش و تأثیر اشکم دچار حیرت و سوز درون شده‌ام؛چنان‌که همین اشکِ ها باعث عافیت‌(درمان) زخمهایی (آبله) شده اند که روی پا پدید آمده‌اند.(کاهش رنج و عذاب از دوری یار)

من در رنج عشق می‌سوزم و خود را مانند تبعیدی در وطنِ رازهایم می‌بینمو ناله‌ام به‌قدری بلند و مستمر بوده که دیگر از شنیده شدن ناله هایم توسط دیگران شرم ندارم.

من در اشتیاق تو، آواره شدن را نذر کرده‌ام،چون مشتی خاکم که با پراکندگی‌اش، صحرا پدید می‌آید.

دل پریشان مرا حتی به اندازه‌ی یک تار مو دریاب،ای کسی که همین یک موی تو، قدرتی دارد که دل همه زیبایان چین و ختن را خوار می‌کند.

دور انسان (سرنوشت انسان) مانند گردش دست ساقی میان دو جام (دو قدح) است،باید دید که بخت چه چیزی در این جام می‌ریزد: شراب معرفت (لَدُنّی) یا شراب دنیوی.

تا خواستیم چیزی بخواهیم، آن چیز از دست رفته است،به دلیل قدر ندانستن  فرصت های زندگی ، جز حسرت نصیب‌مان نشد.

ای بیدل! سرمایه امروز را به خاطر وعده‌های آینده و غم‌های فردا تلف نکن،کاری که باید اکنون کرد را به فردا مسپار!