غزل شمارهٔ ۱۹۸۱

هوش مصنوعی: من برای او و در مقابلش هر کاری کرده‌ام، چه سرم را به آسمان بمالم یا به زمین، در هر حال به نشانهٔ احترام و ارادت در برابر او پیشانی‌ام را به خاک می‌سایم.

هوش مصنوعی: من از بوی عطری که از پیراهن او به مشام می‌رسد، حس و حال خاصی پیدا کرده‌ام و این احساس برای من قابل درک و فهم است.

هوش مصنوعی: دل پر از سوز و اندوه احسان است، ولی این درد و رنج چیزی از خودم کم نمی‌کند. من خود را مثل شمعی در نظر گرفته‌ام که با عسل مالیده شده، و این شمع می‌تواند شعله‌ور باشد.

هوش مصنوعی: موهای سفیدی که در پیری به وجود آمده، مانند خاکستر است که شعلهٔ امید را خاموش کرده است. من هم به دلیل دردسرهایی که دارم، مانند عطری که بر پیشانی می‌زنند، خود را تسکین می‌دهیم.

هوش مصنوعی: من مانند ستاره‌ای هستم که در آینه‌ای کدر از ناشناسی قرار گرفته‌ام. حرص و طمع، مانند سایه‌ای بر روی من نشسته و دیگران فکر می‌کنند که من از زنگار و سیاهی پوشیده شده‌ام.

هوش مصنوعی: من با تمام وجود، زحمت کشیدم و تلاش کردم تا نیازهایم را برآورده کنم، و به همین دلیل بعضی وقت‌ها حس شرم و عرق‌ریزی را بر روی چهره‌ام احساس کرده‌ام.

هوش مصنوعی: جز حسرت و پشیمانی، ثمره‌ای از حرص و طمع نیست و من بدون اختیار و control، در تلاش برای به دست آوردن دنیا و ثروت هستم.

هوش مصنوعی: اگر کسی نالهٔ دل مرا نشنید، جایی برای شکایت وجود ندارد. من تنها به این صدای غم‌انگیز گوش داده‌ام و خودم را به آن عادت داده‌ام.

هوش مصنوعی: من دلداده و عاشق این جمع نیستم و تنها با اندیشه‌ای عبرت‌آموز به آخرین نگاه‌ها نگاه کرده‌ام.