غزل شمارهٔ ۱۷۶۵

هوش مصنوعی: جوانی به سرعت سپری می‌شود و پیری قدرتمندتر از آن است که به سادگی از بین برود. شعله‌ای که جوانی ایجاد می‌کند، نمی‌تواند با خواب و خاموشی از بین برود. حتی آب هم نمی‌تواند این آتش را خاموش کند.

هوش مصنوعی: تو در جست‌وجوی کعبهٔ حقیقت هستی، پس باید با تسلیم و فروتنی به سجده درآیی. در اینجا، جایگاه عبادت و خم بال، نمادی از حالت روحانی و ارادت به پیشگاه معشوق است.

هوش مصنوعی: با اطمینان قدم بردار و به ارزش جمعیت و انسانی که در کنار توست، توجه کن. بدان که ریزش اشک تنها نتیجه لغزش پاهای ماست و هیچ چیز بیشتری نیست.

هوش مصنوعی: مثل آتش، مقام و جاه دنیا هم خواب را از چشم می‌زند و باید از زینت‌های فریبنده و ظاهری، مانند جلیقه‌ی مخمل و لباس‌های زیبا، دوری کرد.

هوش مصنوعی: در زندگی با مردم به نرمی و محبت رفتار کن و اگر لازم است که تند سخن بگویی، به گونه‌ای باشد که باعث رشد و شکوفایی خوبی‌ها گردد. مهربانی و دل‌سوزی از شرایط مساعد به دیگران می‌رسد.

هوش مصنوعی: برای اینکه به بی‌نیازی دست یابی، نیازی به بوسیدن از دور نیست؛ زیرا جاذبه‌ای که لیلی به مجنون داده، آنقدر قوی است که نیازی به این کار نیست.

هوش مصنوعی: در این جمع، من مثل شمعی هستم که در حال روشنایی‌ام، اما غفلت و بی‌خبری در کمین است. چشمی وجود دارد که تا وقتی مژگانش در آتش خواب است، دیگه بیدار نمی‌شود و خوابش را می‌برد.

هوش مصنوعی: برای پیشرفت در تحقیق و جست‌وجو، نباید از مسیر مشخص آن منحرف شد. تلاش‌های بی‌پایه و اساس نمی‌تواند به نتایج مطلوبی منجر شود، مانند گرداب که در دریا پیچ و خم ندارد و فقط موجب سردرگمی می‌شود.

هوش مصنوعی: در ذهن من خاطراتی از چشمی شرمگین می‌گذرد، که به خاطر آن احساساتی در من بوجود آمده است. در نهایت، نوشیدنی‌ای گرانبها و ناب مرا به خواب می‌برد.

هوش مصنوعی: اگر چهره‌اش این‌قدر درخشان و جذاب است، بی‌تردید نمی‌توانی در پشت هیچ دیواری، جلوه‌ای مانند آن را در آینه پیدا کنی.