غزل شمارهٔ ۱۸۹۸

هوش مصنوعی: از داغ و حسرت تو، دل من به شدت دردمند و داغدار است. حتی لاله‌ی خشکیده هم در این حال و روز، بویی از عشق و محبت دارد.

هوش مصنوعی: شکر و سپاس به خاطر چشمهٔ حیات‌بخش خضر، که تو بسان آینه‌ای زندگی را نقاشی می‌کنی. امیدوارم که در این زمان که به ما سختی می‌رسد، شمشیر تو بر ما آسیب نرساند.

هوش مصنوعی: زیبایی و درخشندگی تو در ابرویی که داری، به مانند موجی است که قدرتش به حدی است که می‌تواند اشک و غم دریا را خشک کند.

هوش مصنوعی: در محلی که زیبایی‌ها دیده می‌شود و نگاهش به آنجا می‌افتد، هر کس که بی‌حرکت بماند، مانند انعکاس در آینه خواهد بود و زندگی‌اش بی‌حرکت و بی‌تحرک خواهد گذشت.

هوش مصنوعی: وقتی حیا مانند آب چهره ما را زینت می‌بخشد، باید مراقب باشیم که عرق و زحمتمان بیهوده نرود و از چهره‌مان نشانه‌ی خشکی و بی‌روحی باقی نماند.

هوش مصنوعی: با این امکانات کم نمی‌توانیم غذای پر زحمت و دشواری بپزیم. تا زمانی که نان به‌دست نیاید، در نهایت آب ما خشک می‌شود.

هوش مصنوعی: زمانی رسیده است که به دلیل فقدان بارش، گل‌ها از این باغ به وجود آید، همانند ردپایی که بر زمین خشک باقی مانده است.

هوش مصنوعی: به خاطر شدت افسردگی و حیرت، سیل مانند یک جاده در این بیابان خشک است که افتاده و بی‌حرکت به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: ترک کردن وسایل و ابزار برای بیان نارضایتی و مشکلات به قدری سخت است که به مانند دوختن زخم‌ها به نظر می‌رسد و به همین دلیل، رها کردن این زخم‌ها به معنای پاشیدن گرد بر روی آنها است.

هوش مصنوعی: حیرت و شگفتی ناشی از رفتار عجیب و غریب تو باعث شده که دل بیدل به حالتی از ناله و غم دچار شود، مانند رگی که درخت خرما خشکیده و بی‌حیات است.