غزل شمارهٔ ۵۵۷

هوش مصنوعی: سکوت کن ای نفس، زیرا من در حال سرودن هستم و این حالت شاداب بهار در من جریان دارد و منش و رفتار من از همین رنگ و بوی بهاری است.

هوش مصنوعی: مدتی است که به خاطر ضعف و ناتوانی‌ام در قید و بند هستم، تا اینکه بتوانم پرواز کنم و همچون پرنده‌ای آواز بخوانم. این خواسته و آرزوی من است.

هوش مصنوعی: عمر من در هوای زندگی ناراحت و ناآرام است و نمی‌توانم به خوبی حالات ذهنی خودم را بسنجید. این وضعیت، بار سنگینی برای من است.

هوش مصنوعی: خمیازه من نشانه‌ای از روزمرگی و حالت نشئگی ناشی از زندگی است. چون که صبح به حالت خواب آلودگی دچارم، لطفا به ظاهرم به گونه‌ای نگاه نکن که رنگ و چهره‌ام اینجوری است.

هوش مصنوعی: موج‌های شراب و زیبایی جواهری که در ذهنم جا گرفته، همه خیال و وهم هستند. من از این که اعتماد و ارزش این جهان را از دست داده‌ام، شرمنده‌ام.

هوش مصنوعی: من نه لذت هنر را می‌شناسم و نه در کمال هنری قرار دارم، بلکه فقط مجنون تو هستم. دانش و فرهنگ من همین است.

هوش مصنوعی: من با هر کسی که روبه‌رو می‌شوم، ویژگی‌ها و حالت‌های او را در خودم می‌بینم و بازتاب می‌کنم. خاصیت وجود من این است که در هر برخوردی به نوعی در جنگ با خودم و دیگران هستم.

هوش مصنوعی: رفیقان، اگر از دل خسته و ناتوان من بگذرید، این ظلم است؛ چون حتی اگر من مشکلی داشته باشم، نباید به راحتی از کنارم عبور کنید.

هوش مصنوعی: زن ناشناس که جلوه‌گری او را می‌بینم، به خاطر دلشکستگی‌ام نمی‌توانم خود را در آینه ببینم. زنگار وجود من به همین دلیل است.