غزل شمارهٔ ۲۲۱۲

هوش مصنوعی: از شدت احساسات و شیدایی که مانند یک قیامت بر ذهنم تأثیر گذاشته، گوشم همچون حلقهٔ زنجیر سنگین شده است.

هوش مصنوعی: من هیچ امیدی از این جمع ندارم و هر چه که در وجودم می‌جوشد، به رنگ خاصی ظهور نمی‌کند.

هوش مصنوعی: من با تلاش و اراده‌ام سعی کرده‌ام از بند وابستگی‌ها رها شوم، اما هنوز نمی‌توانم از بار سنگین شکست‌های گذشته که مانند موجی بر دوشم سنگینی می‌کند، رها شوم.

هوش مصنوعی: فضولی مانند آتشی است که مرا مضطرب و ناآرام کرده، غافل از اینکه در نهایت برمی‌خیزم و خواب و آرامش فراموش شده‌ام را دوباره می‌یابم.

هوش مصنوعی: حال و هوای وجود من به خاطر اعتبار و یکتایی خیال است. این هجوم و فشار از سوی دیگران باعث شده که من تا این حد به خودم نزدیک شوم.

هوش مصنوعی: من از طینتم شرمنده‌ام، مانند اشکی که از چهره می‌چکد. کیست که بتواند ناامیدی‌ام را برطرف کند؟ در هر تلاشی که می‌کنم، احساس زحمت می‌کنم.

هوش مصنوعی: من در گذر زمان و پیری به یاد شکوه گذشته‌ام افتاده‌ام و صدایی از من به گوش می‌رسد که پیام‌هایی از عمق وجودم دارد.

هوش مصنوعی: اگر بتوانم خود را بشناسم، مانند یوسف که بوی پیراهنش را می‌شناخت، من نیز بوی پیراهن خود را احساس خواهم کرد.

هوش مصنوعی: در جیب خود بی‌دلیل دستی کشیدم و دریافتم که هزاران مجلس و محفل در دل من وجود دارد، دنیایی شگفت‌انگیز دارم که مانند شمعی می‌درخشد و هوش و ذکاوت من را به نمایش می‌گذارد.

هوش مصنوعی: سوال نکن از بی‌خبری از ملاقات‌ها و اندوه از دست دادن فرصت‌ها؛ دو جهان از این غم ناله می‌کنند تا زمانی که به اندازه ناامیدی، به شدت به خود بلرزیم.

هوش مصنوعی: اگر وجود من مانند کوهی است، در آینه‌ام تصویر آن را می‌بینم. بیدل، ساکت و خاموش است و در نهایت، این سنگینی را از دوشم برمی‌دارد.