غزل شمارهٔ ۱۷۴۵

هوش مصنوعی: دل من به شدت ناراحت و پریشان است، اما از من نپرس که چرا. مانند بلبل که در کنار کوه بیستون ناله می‌زند، من نیز در وجود خود فریاد می‌زنم، اما دلیلش را نمی‌توانی از من بپرسی.

هوش مصنوعی: به نام من اهمیت چندانی ندارد، به داستان مرغ عنقا توجه کن و خاموش بمان. از وجود من چیزی نپرس که من از عدم به وجود آمده‌ام.

هوش مصنوعی: محفل من به خاطر وجود دیگران زینت یافته، که باعث شده به فراموشی عمیق دچار شوم. اگر می‌خواهی از من بپرسی که او را فراموش کرده‌ام یا نه، بهتر است هیچ وقت این سوال را نپرسید.

هوش مصنوعی: من چون شمعی در خودم می‌سوزم و از خودم بیرون می‌روم. راهی در دامن تسلیم دارم و نپرس از کجا آمده‌ام.

هوش مصنوعی: اتهام و نگران کردن نمی‌تواند بر روح و روان من تأثیر بگذارد. من خواب آرام و اطمینانی دارم که از ناتوانی و نیازمندی‌ام به خداوند ناشی شده، بنابراین از من در این رابطه سوال نکن.

هوش مصنوعی: تا زمانی که مژه‌های چشم حرکت کنند، آرامش به مانند خاکستر است و شمع در مراسم غم، از اشک‌های من و تو به وجود می‌آید. نپرس که چه وضعیتی دارم.

هوش مصنوعی: من به زیبایی‌های بسیار شبیه طاووس هستم، اما در این میان، ناپدید شدنم به خاطر جلوه‌هایی است که کنجکاوی تو را نسبت به دام‌ها و نیرنگ‌های شکارچی من مختل می‌کند. از من در مورد این بازی‌های شیطانی سؤال نکن.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس در این جمع نیست که به زبان‌آوری و ادبیات آگاه باشد. من از شدت سکوت و ناراحتی، مثل سرمه‌ای سیاه شدم. درباره فریادهایم از من نپرس.

هوش مصنوعی: آب در آیینه نشان‌دهنده زشتی‌ها و عیوب است و هیچ چیز دیگری در آن دیده نمی‌شود. اگر به دنبال موفقیت و خوشبختی هستی، از کسی که به سختی کار می‌کند، سوال نکنید.