غزل شمارهٔ ۲۱۹۱

هوش مصنوعی: بعد از این، برای خودم داستان‌های جدیدی می‌سازم و از خاکستر پروانه، نوری را روشن می‌کنم.

هوش مصنوعی: موج بی‌قرار من به یاد ارزش و زیبایی‌های زندگی افتاده و در دل این ناآرامی‌ها، من با آرامش و بی‌هیاهو، در پی ایجاد شوق و اشتیاق هستم.

هوش مصنوعی: تصور دلمشغولی‌اش به وضوح به مفهومی می‌رسد که باعث می‌شود من خود را معنی‌ای متفاوت از آنچه هستم، احساس کنم.

هوش مصنوعی: من مانند نی هستم که در ظاهر شفاف و روشن است، اما در ذهنم یک هنری دارم که با آن می‌توانم تصاویری شگفت‌انگیز بسازم و به مانند معبدی برای رازها و افکارم دست پیدا کنم.

هوش مصنوعی: تمام وجودم پر از درد و رنج است و دل‌تنگی‌های ناشی از عشق یار، به حدی رسیده که به تمام وجودم احساس سستی می‌کنم. هر شب تا صبح خود را به سختی و کوشش مشغول می‌کنم تا شانه‌ای برای این دردها بسازم.

هوش مصنوعی: عشق در بی‌حالی و سردی به من بی‌محلی نمی‌کند. من همچنان دور سرت می‌چرخم و برای تو نوشیدنی می‌سازم.

هوش مصنوعی: در دل شب، نقشه‌ی عشق را طراحی می‌کنم؛ مانند آهو که در دل تاریکی به جستجوی منزل می‌پردازد، شوق و هیجان دیوانگی مرا فرا گرفته است.

هوش مصنوعی: ناراحتی‌ها و مشکلات را به راحتی پذیرفتم، حتی وقتی‌که در قفسی بی‌پروبال گرفتار بودم؛ به طوری که تنگی آن برایم محسوس می‌شود. من در این شرایط نیز دانه‌ای برای خود می‌سازم.

هوش مصنوعی: ذهن من طاقت ندارد که از خود فاصله بگیرد، من به مانند قطره‌ای ناتوان هستم. اما در این حالت، لحظه‌ای سرمست و شاداب، قدمی را با شوق برمی‌دارم.

هوش مصنوعی: نمی‌توانم از نگرانی‌ها و حالات درونی خود خلاص شوم، به اندازه‌ای که برای یک خواب، داستان‌هایی جذاب و خیال‌انگیز می‌سازم.

هوش مصنوعی: اگر بخواهی خوشی و لذت دنیوی‌ام را برایت بگذارم، به جای آن حاضرم همه امکانات این دو عالم را به باد بدهم و تنها یک دیوانه بسازم.

هوش مصنوعی: مبادا بیدل آن‌گنجی‌که می‌گویند من باشم یعنی نکند که من همان گنجی باشم که درباره‌اش صحبت می‌کنند. روزگاری به حالتی رسیده‌ام که می‌توانم با سختی‌ها و مشکلات کنار بیایم.