غزل شمارهٔ ۲۰۵۳

هوش مصنوعی: از زندگی راحت و آرام، دلی پر از ناامیدی محکوم شده‌ام. این آتش درونم تنها چیزی است که دارم و امیدوارم که گرمای آن مرا از سردی و بی‌احساسی دور کند.

هوش مصنوعی: این گفته به این معناست که در تلاش برای آزاد شدن از قید و بندها و محدودیت‌های عقل و تدبیر، انسان به نوعی دیوانگی و بی‌ملاحظه‌گی دچار می‌شود. مانند بازیگری که در یک بازی شطرنج بر روی صفحه‌ای که فقط از حرکت‌های مشخصی پیروی می‌کند، هر نقشی که تلاش می‌کند ایفا کند، در واقع موفق به ارائه‌ی چیزی جدید نمی‌شود.

هوش مصنوعی: مانند شبنم، آثار حضورم به شکل شرم و خجالت نمایان است، به طوری که عرق وجودم به اندازه‌ای است که برمی‌خیزد و سر بلند می‌کند.

هوش مصنوعی: مانند ورق‌های خشک و بی‌اهمیت پاییز به من نگاه می‌کنند، اما در جهانی که رنگش تحت تأثیر غم من است، چهره‌ام زرد و ناراحت است.

هوش مصنوعی: در آن جایی که بی‌نیازی به معنی واقعی من تبدیل می‌شود، کلاهی که ویژه جم است بر گوشه‌ای از خودم می‌نشیند.

هوش مصنوعی: یاد رفتار دل‌نواز او مرا از خود بی‌خود می‌کند. آن‌قدر شوق او در وجودم است که می‌توانم با لبخند و خوشحالی مانند گل، از خودم دور شوم و به غم و شادی او فکر کنم.

هوش مصنوعی: من از عریانی و بی‌پناهی در این عرصه شرمنده نیستم، زیرا ارزش و اصالت من به قدری بالاست که حتی در برابر نگاه‌های دیگران هم احساس ضعف نمی‌کنم.

هوش مصنوعی: اگرچه از محبت و وفای من قدردانی نشده و به من بی‌توجهی می‌شود، اما باز هم اگر بر روی زخم‌هایم پا بگذارم و درد این موضوع را تحمل کنم، از دل نمی‌توانم جدا شوم و همچنان دردم را احساس می‌کنم.

هوش مصنوعی: من، نی بیدل، خجالت را به عنوان نشانه‌ای از ناتوانی قبول ندارم. هر کجا که می‌روم، هدیه‌ای به همراه می‌آورم، حتی اگر دست خالی باشم.