غزل شمارهٔ ۲۲۴۱

هوش مصنوعی: نمی‌دانم چرا فکر و خیال من مرا به این سو و آن سو می‌کشد و از شدت فشار بر روح و ذهنم، رنگ و رویی از من می‌زند.

هوش مصنوعی: تنها زمانی می‌توانم با دیگران رقابت کنم که مانند شعله‌های رنگی شمع، در یک صف قرار گیرم. در این صورت به سمت جنگ و نبرد با خودم می‌روم.

هوش مصنوعی: از دست بی‌رحمی مردم به شدت خسته شده‌ام. هرگز نتوانسته‌ام در میان آن‌ها کسی را پیدا کنم که از دل سنگی‌ام متمایز باشد.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم غیر از این که خودم را نابود کنم، کار دیگری انجام دهم. مرا مانند سایه‌ای بی‌رنگ در آیینه‌ام ریخته‌اند و به من شکلی نمی‌دهند.

هوش مصنوعی: دیوانگی و شوری که ناشی از عشق است، هرگز نمی‌تواند در دل غنچه‌ها پنهان بماند. نفس‌های من به قدری سنگین و دردناک شده‌اند که دیگر نمی‌توانم آن را در سینه‌ام نگه‌دارم.

هوش مصنوعی: ظرفی کوچک مانند من در این جمع ممکن نیست که مانند گل، در اثر تغییر رنگ‌ها بشکند و خراب شود.

هوش مصنوعی: من خودم را به اندازه یک جواهر ارزشمند سنجیده‌ام، اما اگر از خودم برآیم و ناتوانی‌ام را نشان دهم، همسنگ با من نخواهد بود.

هوش مصنوعی: سرور و شادی برای من بی‌ارزش است، درد و غم در وجودم جاری است و من به هر شکلی که هستم، فقط به خاطر فریب و نیرنگ زندگی‌ام، به این حال و روزم ادامه می‌دهم.

هوش مصنوعی: مبادا کسی به من نسبت بدهد که به خاطر وجودم شرمنده‌ام و این عرقی که بر پیشانی دارم، تنها نشانه‌ای از ننگ من است.

هوش مصنوعی: در این عالم، انگار که رویاها و تصورات ما هیچ ارزشی ندارند. نه نیاز است که به دور افتاده‌گان از واقعیت، زمان و مکان خاصی را تسلیم کنیم، بلکه باید از مسایل و مشکلات خود رها شویم.

هوش مصنوعی: به خاطر عشق، اگر حس کنی که از دل من ناله‌ای نمی‌شنوی، معذورم. نفس من که می‌خواهد تو را به خود بکشد، پر از شور و هیجان است و صدای آن مانند قیامت می‌لرزد.

هوش مصنوعی: تابناک بودن به مانند غنچه‌ای است که از گل محروم مانده و به خاطر این حسرت، دلش شکسته. چه کسی می‌تواند بگوید که رنگ دامن معشوق چگونه از دستانم بریزد و زیبایی‌اش را به من ببخشد؟