غزل شمارهٔ ۷۰۶

هوش مصنوعی: من در شگفتی و حیرت غرق شده‌ام، عشق و دلبستگی‌ام به تو همچون گلی داغ و سوزان است. تو با زیبایی‌ات همچون طاووس، آینه‌ای را در دل خانه‌ای که من خلق کرده‌ام، زینت بخشیده‌ای.

هوش مصنوعی: در غفلت و بی‌توجهی، حسرت دیدار تو در من به صدا در نمی‌آید؛ اما در پشت پردهٔ اشک‌هایم، یک آهنگ عاشقانه نهفته است.

هوش مصنوعی: دردسرهای زیبایی و آرایش کردن دیگر برای من اهمیتی ندارد، چرا که زیبایی طبیعی و سادگی موهای من مانند یک شانه است که به آن توجه می‌کنم.

هوش مصنوعی: حسرت به انتظار وصالی است که به آن امید دارم. شگفت‌زده‌ام، در حالی که چشم برهم نمی‌زنم و گوشم در انتظار داستانی دلکش است.

هوش مصنوعی: کنترل نفس شادی و امید را به دل می‌آورد. اگر هم فال بدی بیفتد، این مسأله تنها نشانه‌ای از یک نقطه شروع جدید است.

هوش مصنوعی: تا زمانی که از این دریا به عمق نروی، نمی‌توانی رشد کنی. هر قطره‌ای که به آن برسد، باید به یک کرانه خاص دست پیدا کند.

هوش مصنوعی: کعبه تنها مکان برای احترام و تعظیم نیست؛ هر جایی که انسان سرش را به زمین بگذارد و سجده کند، می‌تواند به عنوان محلی مقدس و مورد احترام در نظر گرفته شود.

هوش مصنوعی: در جایی که تیرهای با نشانه‌گیری، طوری پرتاب می‌شوند که به هدف خاصی نرسند، این خود نشانه‌ای است از این که افراد یا گروه‌ها به طرز متمایزی از یکدیگر جدا شده‌اند و نمی‌توانند به همدیگر نزدیک شوند.

هوش مصنوعی: در اوقات زندگی گذشته، با دل شادمانی می‌کنم و به خیال یک لانه آرام، به چهره‌ای که رنگش پریده است جان تازه‌ای می‌بخشم.

هوش مصنوعی: از وحشت و نگرانیم از آزادی‌ام نپرس، این شعله‌ای که می‌بینی از درون خودم برمی‌خیزد.