غزل شمارهٔ ۴۰۸

هوش مصنوعی: از آن اشکی که مانند شمع از چشمانم فرو ریخت، مجلس به رنگ و رونق درآمد و گل‌ها بر دستانم قرار گرفتند.

هوش مصنوعی: احساسی از افتخار و شوق در وجودم ایجاد شد، و زمانی که شروع به پرواز کردم، نیرویی مرا به سمت بالا برد.

هوش مصنوعی: غنای موسیقی و آهنگین بودن، خواب شیرین من را تلخ کرد. این مشکل ناشی از نمک آبی بود که بر روی گوهری که در درونم بود ریخته شد.

هوش مصنوعی: روزی که دیوانگی به کمکم آمد، موهایم مانند چتری بر سرم سایه انداخت و گل‌ها بر سر من ریختند.

هوش مصنوعی: سال‌هاست که خبری از دل گم‌شده‌ام ندارم. ای کاش می‌دانستم در کجا این صفحه از دفتر زندگی‌ام پاره شده است.

هوش مصنوعی: پس از مرگ، همانند شعله‌ای که خاموش می‌شود، به دنیا نگاه کردم و دیدم بر روی من آبی نشسته که خاکستر من در آن ریخته شده است.

هوش مصنوعی: از سختی‌ها و تنگ‌دستی‌ام هیچ نپرسید، تا درختی که به زمین می‌ریزم، با ساغرم سرشار شود.

هوش مصنوعی: فریاد می‌زنم که مانند شمع، زندگی‌ام بی‌فایده بود و به جایی نرسیدم. تنها یک لغزش از مژگانم کافی بود تا تمام وجودم را تحت تاثیر قرار دهد.

هوش مصنوعی: زمانی که ادبیات به حالت نا مناسب بیفتد، مانند سایه‌ای است که از یک بیمار برمی‌خیزد و در واقع نشان‌دهنده‌ی نوعی فروتری است که بر زندگی من سایه افکنده است.

هوش مصنوعی: من از خون قناعت‌ام، که نشانه طمع‌کاریم است، این آبِ رخ خود را می‌ریزم، زیرا به خودم نمی‌توانم اکتفا کنم.