غزل شمارهٔ ۱۰۷۸

هوش مصنوعی: هر بار که لب او در برابر چشمم می‌آید، به‌راستی از خاطر و از ذهنم می‌رود.

هوش مصنوعی: در فصل گل، باید به منافع خود بپردازم؛ ابر بدون چشم من در حال گذر است.

هوش مصنوعی: در این دنیا هر جا که می‌نگرم، همه چیز در حال گذر است و نمی‌توانم به چیزی دل ببندم.

هوش مصنوعی: در آغوش نامه‌ای پر از خبر آزادی‌ام هستم، اما خودم از آن بی‌خبرم و زمان به آرامی می‌گذرد.

هوش مصنوعی: در حالی که زندگی‌ام در گذر است، به خاطر دوری از محبوب، نتوانسته‌ام به عمق همراهی و نزدیکی با او دست یابم.

هوش مصنوعی: من در مسیر پیروزی بر تسلیم قرار دارم و هرچه که در زندگی برایم پیش بیاید، به راحتی از کنار آن عبور می‌کنم.

هوش مصنوعی: صداها و نوای زندگی در اطراف ما در همه جهات به گوش می‌رسد اما بسیاری از افراد با وجود این صداها توجهی به آن ندارند و همچون کرم در سکوت و بی‌تفاوتی به سر می‌برند.

هوش مصنوعی: من حتی پلک هم نزدم، تا پروازی کنم. در حالی که زیر پناهم، همه چیز به راحتی می‌گذرد.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که در سفرم، با وجود اینکه در دل دریا هستم، هیچ‌کدام از نفس‌های این دریا مرا به یاد وطن نمی‌اندازد و حس دلتنگی برای وطن در من وجود ندارد.

هوش مصنوعی: به هر سو که می‌روم، همانند سایه‌ای عبور می‌کنم و یک شب بدون صبح و روشنایی می‌گذرد.

هوش مصنوعی: کاش بتوانم با ناامیدی کنار بیایم، مثل بید که بدون نیاز به هیچ چیز، از کنارم می‌گذرد.

هوش مصنوعی: دلم نمی‌دانم به کجا سوخته است، ولی بوی دود شمعی از سرم رد می‌شود.

هوش مصنوعی: امروز خاک من پر از غبار و گرد و غبار است و این وضعیت از بالای بام و در جلویم می‌گذرد.

هوش مصنوعی: کاروان غم و شادی کجا رفته است؟ من از خودم عبور می‌کنم و زمان نیز در حال گذر است.

هوش مصنوعی: مدت زیادی است که مانند شمع غمگین و نگرانم، و در این حال، دیگران به راحتی از کناره‌ام می‌گذرند و به من توجهی نمی‌کنند.