غزل شمارهٔ ۱۹۳۲

هوش مصنوعی: از دشت جنون راه می‌آید و در آغوش تو می‌خواند، در میان هیاهوی وحشت، گروهی از غزالان در قدم‌هایش نمایان می‌شوند.

هوش مصنوعی: دردی که به خاطر تو دارم، از ناامیدی شب را تیره نمی‌کند. پروانه‌ای که به عشق می‌رقصد، از وجود نور و روشنایی در کنار خود بی‌خبر نیست.

هوش مصنوعی: افراد با ترس و ناامیدی از این وضعیت دشوار، هر کدام به شکلی متفاوت و با حالت‌های مختلف به سمت راه‌های گوناگون می‌روند. برخی به دنبال زیبایی و آرامش در دریا هستند و برخی دیگر به جستجوی موفقیت و دستاورد در دشت و طبیعت.

هوش مصنوعی: من از چشمان خودم هم مطمئن نیستم؛ زیرا این قطره‌ای که در دستانم است، مانند دریا به رنگ‌های متنوع و حیرت‌انگیز طوفان‌ها شباهت دارد.

هوش مصنوعی: من در دنیا شناخته‌شده‌ام، مانند صبح که با خنده‌ی افسون‌آور عشق، دچار آسیبی عمیق شده‌ام. مانند آفتابی که نمی‌تواند در آینه‌ای پنهان شود.

هوش مصنوعی: به حال بی‌خبری‌ام می‌گریم؛ چون نا آگاهی مانند کسی که چشمانش نابینا است، آینه‌ای را در آغوش پنهان کرده‌ام.

هوش مصنوعی: زمین من، پایه‌گذار سر و تن، در آرزوی درد دل است. زمان آن رسیده که همچون گردی صبحگاهی، گریبانم را در آغوش بگیرم.

هوش مصنوعی: دل گدا آرزویی بزرگ دارد که هیچ‌گاه به آن نرسیده است. این خانه‌ی خراب همواره در آغوش اوست و او در طول عمر خود نتوانسته آنچه را که می‌خواهد، به دست آورد.

هوش مصنوعی: ای کارگاه خیال و سوءظن، تو راز این حرف را نتوانستی پیدا کنی. در اینجا، لباس معنایی وجود ندارد؛ تنها یک شخص عریان در آغوش است.

هوش مصنوعی: برای خودت زندگی بهتری بساز و به خواب و غفلت نپرداز. خودت را به خاطر کارهای بیهوده خراب نکن و در پی سودی نیستی که به ضرر تو تمام شود.

هوش مصنوعی: در مهمانی ما، هیچ کسی از خوشی و آرامش بی‌بهره نیست، چون چشمی که لحظه‌ای به ما نگاه کند، مانند شمعی است که در آغوش مژگانش نهفته است.