غزل شمارهٔ ۱۹۳۴

هوش مصنوعی: ما از این باغ عبور کردیم و در حالی که به نوعی بی‌توجهی می‌کردیم، گل‌ها بر سر ما باریدند و بی‌توجهی ما را پوشاندند.

هوش مصنوعی: به تماشای دنیا که پر از مشکلات و فریبکارانه است، پرداخته‌ایم و در این راه، به آرامش و امنیتی که از غفلت به دست می‌آید، اشاره کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: وقتی که در این مکان دلربایی، به خواسته‌ام نرسم، صدای دل و شکایت هایم را از کسانی که به طور غیرمستقیم به این موضوع توجه نمی‌کنند، فریاد می‌زنم.

هوش مصنوعی: به خود نبالید و مغرور نشوید، زیرا این لحظات کوتاه زندگی تنها یک نگاه گذرا به زندان غفلت است.

هوش مصنوعی: ای خدا، به چه حقه‌ای مرا این‌گونه ویران کرده‌ای، که حتی نمی‌توانم به بی‌توجهی وانمود کنم؟

هوش مصنوعی: در این دنیا، انسان‌ها به دنبال چیزهایی هستند که به آنها احساس خوشحالی و راحتی بدهد. اگر تو از این واقعیت غفلت کنی و اجازه بدهی که ناامیدی به سراغت بیاید، زندگی‌ات به خطر می‌افتد. پس مواظب باش که دچار غفلت نگردی و از آنچه که برایت ارزشمند است، غافل نشو.

هوش مصنوعی: امروز، غبار عجیبی در اطراف گوش تو تجمع کرده که نشانه‌ای از نادیده گرفتن واقعیت‌هاست.

هوش مصنوعی: ما نتوانستیم حتی یک جمله از نگاه فریبنده‌ای که آن خط فرمان را به ما می‌دهد، بخوانیم. این نگاه مثل سرمه‌ای است که باعث می‌شود از حقیقت غافل شویم.

هوش مصنوعی: ما به عمق رازهای نهفته در دل خود آگاهیم و نمی‌توانیم آن را در برابر طوفان بی‌تفاوتی و بی‌توجهی از دست بدهیم.

هوش مصنوعی: سال‌هاست که جوانان و کودکان به دنبال لذات بیهوده می‌گردند؛ در حالی که باید در مدرسه‌ای که آموزه‌های فراموشی و بی‌توجهی را آموزش می‌دهد، درس ادب و احترام را بیاموزند.

هوش مصنوعی: ما و آرزوی بیهوده‌ای که در سر داریم، چه خیال خامی است! در این میان، گوی‌گریبان بی‌توجهی ما را در بر گرفته است.

هوش مصنوعی: به خودت اجازه نده که چشمانت را به روی حقیقت ببندی، زیرا در این دنیا هیچ‌کس از غفلت و نادانی بهره‌ای نبرده است.