غزل شمارهٔ ۱۷۴۲

هوش مصنوعی: غم فقط بر دل من تکیه نکرد، بلکه شادی نیز فرصتی را برای خود پیدا کرد و از آن لذت برد.

هوش مصنوعی: اگر در پی طواف کعبه درد و آرزو هستی، می‌توانی فقط دور دل من بچرخی و همین کافی است.

هوش مصنوعی: من از این باغ عبرت به قدری گل می‌چینم که دامنم پر از گل‌های زیبا شده است و همین برای من کافیست.

هوش مصنوعی: وقتی که راه طی شده و به مقصد رسیدی، دیگر نیازی به ادامه مسیر نیست و باید در همانجا بایستی و از آرامش آنجا بهره‌مند شوی.

هوش مصنوعی: علم و دانش به‌تنهایی بی‌فایده و بی‌ارزش است، فقط همین را باید درک کنی و بس.

هوش مصنوعی: دل با خود سخن می‌گفت و نتیجه‌اش این بود که در اینجا به دور خود می‌چرخد و تنها همین، مهم است.

هوش مصنوعی: دل در حرم تا دیروقت در حال تپش و درد بود و خانه فقط به دنبال راه خانه‌اش می‌گشت.

هوش مصنوعی: زمانی که تو مانند شعله‌ای در مسیر کسی قرار می‌گیری، هیچ‌کس از شرم و حیا نمی‌تواند فرصت را از چشمان ما پنهان کند و فقط همین بس.

هوش مصنوعی: بهار با شادی و سرور خود به دیگران می‌بالد، اما غافل است که این گل، فقط به قناعت و رضا بسنده کرده است و هیچ چیز بیشتر نمی‌خواهد.

هوش مصنوعی: من در حالتی بی‌قراری به سر می‌برم و از شدت نیاز و درد، ناله‌ای سر دادم که هیچ‌کس صدایم را نشنید و این درد برایم تمام شدنی نیست.

هوش مصنوعی: وقتی از اشک درباره هدف نهایی سوال کردم، او گفت برای رسیدن به آن تنها کافی است که یک مژه بزند و بس.

هوش مصنوعی: دنیا تنها یک خواب آشفته است و هیچ چیز دیگری برای زندگی وجود ندارد.