غزل شمارهٔ ۲۷۵۷

هوش مصنوعی: اگر در این میکده‌ها کسی راضی و قانع نیست، ما همچون ماهی که به نیمه خودش می‌رسد، حالتی خاص داریم و بر سر یک خط داریم.

هوش مصنوعی: در سرزمین قناعت، به دنبال زیبایی‌ها و خوشی‌های ظاهری نباش. اگر شب نانی برای خوردن و چراغی برای روشنی داری، همین کافی است.

هوش مصنوعی: این باغ چه ویژگی‌هایی دارد که نشان‌دهنده‌ی باروری و نمو است؟ آرزوهایی که به حقیقت نمی‌پیوندند و ثمرات آن، نشان‌دهنده‌ی ناخالصی و ناپختگی هستند.

هوش مصنوعی: بنیان فخر و افتخار انسان‌ها بر اساس ادعاهای بی‌اساس است، اما در میدان مبارزه، این ادعاها هیچ ارزشی ندارند و فقط واقعیت‌ها و عمل‌ها تعیین‌کننده هستند.

هوش مصنوعی: پادشاهان با زیورآلات و جواهرات خود باد به غنای خود می‌زنند، اما گدایان با سادگی و قناعت زندگی می‌کنند. در واقع، همه افراد، چه دارای ثروت و مقام و چه در فقر و تنگدستی، به نوعی در زیر سایه نام و اعتبار زندگی می‌کنند.

هوش مصنوعی: این شعر به ما می‌گوید که عبرت‌های زندگی نشان‌دهنده‌ی فرصت‌های خوبی هستند و این پیوند و ارتباطی که داریم به خاطر ارزش و اهمیت پیام‌هایی است که می‌گیریم. زندگی به ما یادآوری می‌کند که باید از فرصت‌ها بهره‌برداری کنیم و این وصل و ارتباطات، اهمیت خاصی دارند.

هوش مصنوعی: دل‌ها همه پر از نیرنگ و فریب هستند و هر انسانی که می‌بینی، در واقع یک تله یا دام برای جذب دیگران است.

هوش مصنوعی: وجود من به خاطر وجود محبوبی که دیوانگی اش را در ناز و زیبایی اش می‌بینم، با عطر خوش نفس او پر شده است و من به سمت او می‌آیم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که زیبایی چهره‌ات از کدام سو درخشش پیدا کند، همه گوش‌ها پر از صدای صحبت‌های عاشقانه خواهد بود.

هوش مصنوعی: به خاطر پرواز من و گرد و غباری که به وجود آمده، آسمان چشمانش را بسته و با سرمه‌ای که در هر چشم نشسته، سلامی به من می‌فرستد.

هوش مصنوعی: ای بیدل، از کجا تا کجا، از تخیلات بیرون بیا و به حقیقت بپیوند؛ در این سرزمین حقیقت نه صبحی وجود دارد و نه شامی، یعنی فرقی بین روز و شب نیست.