غزل شمارهٔ ۴۳۴

هوش مصنوعی: وجود من، مانند شبنم بر گل، با حیا و زیبایی در دل جمعی زنده است. این حیا، نشانه‌ی پایداری و ماندگاری من است و همچون عرق نشسته بر آیینه، نشان‌دهنده‌ی بقاء و زندگی‌ام می‌باشد.

هوش مصنوعی: امیدوارم نسیمی خوشبو به مشامم برسد. سال‌هاست که در جستجوی یاری و کمک هستم و دعایم همچون گلی زیباست.

هوش مصنوعی: کیست که مثل عبرت، به چشم خود سرمه بزند؟ یعنی شکست و افت قیمت من، مثل اجزای یک توت است.

هوش مصنوعی: دل‌شکسته‌ام مانند یک گوهر شکسته است که در این محفل پر از تلاطم و درماندگی به دنبال آرامش و آرامش‌خاطر می‌گردد. در این دنیا، برای من مانند دانه‌ای در داخل سنگ آسیاب به حساب می‌آید.

هوش مصنوعی: در هر لحظه از زندگی‌ام، تحت تأثیر مشکلات و ناملایمات زمانه هستم و هرجا که ضربه‌ای به من بیفتد، صدای حسرت و اندوه من بلند می‌شود.

هوش مصنوعی: به خاطر تجربیات و سختی‌هایی که از دنیای فریبنده گذرانده‌ام، اگر به آینه نگاه کنم، تنها تصویری که می‌بینم، چهره‌ خودم است که در واقع نمایانگر واقعیتم می‌باشد.

هوش مصنوعی: به دنبال افرادی که به دنبال چشمهٔ زندگی هستند، در دشت ناامیدی، راهی را نشان می‌دهد که تیغ تو به آن‌ها می‌دهد.

هوش مصنوعی: زمانی که چشمانت را باز کردی، از خودت فاصله گرفته‌ای و از این دریا تا لب این بغل شناخته شده‌ای.

هوش مصنوعی: چشم‌های تو به گونه‌ای آرام می‌شود که مانند موی سرمه‌ای رنگ می‌درخشد، در حالی که صدها هزار موی دیگر در سر تو با حرکت و سر و صدا به تضاد می‌پردازند. چرا سر تو این‌گونه است؟

هوش مصنوعی: اگر کسی در زیبایی غرق شود، به نظاره و دیدن فضولی نمی‌کند، چرا که دقت در آنچه که در آئینه منعکس می‌شود، ناقص و نارساست.

هوش مصنوعی: ما مشکلات و مصیبت‌ها را از مسئولان حکومت متحمل نمی‌شویم، چراکه بخت بد ما چه کم از سرنوشت شومی دارد که در سایهٔ پرندهٔ هُما قرار گرفته است.

هوش مصنوعی: سال‌هاست که در غم و تاریکی به سر می‌بریم، و افسوس که غم و اندوه به خانه‌مان تبدیل شده است.