غزل شمارهٔ ۱۹۵۸

هوش مصنوعی: گاهی در گیسوانت پنهان می‌شوم و گاهی خود را در آینه زیبایی‌ات می‌بینم. این مرا به تفکر وا می‌دارد که خیال تو چه کارها که نمی‌کند.

هوش مصنوعی: احساس شوق من از طبیعت و زیبایی‌های آن آرام نمی‌گیرد، زیرا دیوانگی‌ام از غبار عشق و عشق به تو ناشی می‌شود.

هوش مصنوعی: کلاهم که در گوشه‌ام است، نماد آسمان و پرواز است، چون آرزوی من، مانند تو، که بال و پرش شکسته است، به شدت تحت تاثیر قرار گرفته و دچار محدودیت شده.

هوش مصنوعی: حلقهٔ گوشم به اندازه‌ای از نیاز و عبادت پر شده که اگر به آسمان بروم، همچون هلال ماه خود تو خواهم بود.

هوش مصنوعی: من از تفاوت میان فنا و بقا هیچ نمی‌دانم، فقط می‌دانم که من یک ذره از خورشید جاودان تو هستم.

هوش مصنوعی: اگر زمانه مرا نشناسد، خوشحالم، زیرا من هم مانند آینه‌ای هستم که زیبایی بی‌نظیر تو را به تصویر می‌کشد.

هوش مصنوعی: چرا دل من که در جستجوی زیبایی توست، نتواند به آرامش برسد و همیشه در حال تلاطم و ناآرامی باشد؟

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نباید دچار مشکل و آسیب شود، مانند اینکه حنا در خطر آسیب‌دیدگی است، چرا که من نیز تحت تأثیر تو و رفتار تو هستم.

هوش مصنوعی: به خاطر حالت عاطفی و احساسات عمیق تو، نمی‌توانم به شیوایی و زیبایی بهار و زندگی جدید را به تصویر بکشم. در واقع، من هم مانند گلستانی پر از انفعال و بی‌حرکتی هستم.

هوش مصنوعی: من از افکار ناتمام و ناقص خودم به دورم و این میل شدید به کمال توست که همیشه در ذهنم است.

هوش مصنوعی: فکر وحشت و آرامش در اینجا یکدیگر را در آغوش گرفته‌اند. این مکان برای من هم به عنوان سرپناه و هم به عنوان پروازی زیر بال تو اهمیت دارد.

هوش مصنوعی: من هیچ خبری از خودم ندارم جز این که مدتی به شوق تو نگاه می‌کردم، و حالا فقط به فکر تو هستم.

هوش مصنوعی: زمین معرفت از نیکی و حقایق خالی نیست، پس چرا از دنیای وجود خودمان جدا نشوم و از تو، یعنی آن چه که به من معنی و ارزش می‌دهد، فاصله بگیرم؟

هوش مصنوعی: از شرم و ناتوانی خود در عشق، به حایی افتاده‌ام. دیگر دلی ندارم و تنها آرزوی وصالت را در سر دارم.