غزل شمارهٔ ۴۶۴

هوش مصنوعی: در آن جایی که عظمت و شکوه خدایی وجود دارد، چیزی جز غبار وجود ما نیست و آنچه که به چشم می‌خورد، خود را فراتر از حقیقت نمی‌داند.

هوش مصنوعی: جهان بدون هدف و معنی قابل تعریف نیست، زیرا هر سمتی که برویم، در نهایت به یک محدودیت می‌رسیم.

هوش مصنوعی: در محاسبه غفلتت به علم و دانش یکتایی خداوند توجه نکن، زیرا در این دنیا، شمارش و حساب محدود است.

هوش مصنوعی: سکوت کن تا نفس تو باعث بروز حس خودخواهی نشود، چون که شعله در هر جایی به ریشه‌اش یعنی دود وابسته است.

هوش مصنوعی: اگر درباره ارزش و کیفیت خود آگاهی نداری، در این بازار که پر از معامله و خرید و فروش است، حتی اگر به زبان هم تسلط داشته باشی، فایده‌ای نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: تا وقتی که نیاز را برطرف نکردی، رازهای زیبایی را نخواهی فهمید. در هر جا که دیدی، نشانه‌ای از سجده وجود دارد و هر چیزی که سجده شده، مورد پرستش است.

هوش مصنوعی: چشم‌ های یعقوب که نماد اشتیاق و امید به بازگشت فرزندش است، نمادی از ناامیدی نیست. ما در انتظار بهبودی هستیم و داغ ما هیچ‌گاه از بین نمی‌رود.

هوش مصنوعی: از سرنوشت نپرسید، ما تحت تأثیر تقدیر قرار داریم. نشانه‌ای که روی پیشانی‌مان هست، حکایت از باران و رنج می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی چیزی را بپذیری، تنها گزینه‌ات بودن در عرصه نیازی به وجود است. بیدل، جز خاک و خاکی شدن هیچ چیز دیگری مورد قبول نیست.