غزل شمارهٔ ۱۷۹۱

هوش مصنوعی: او که حقیقت جویی او را به درد و حسرت انداخته، درخشش ناموسش همچون شمعی است که نورش جهاني را روشن می‌کند و در عین حال به چیزهایی بی‌نظیر و نادر مانند تخم عنقا مانند است.

هوش مصنوعی: صبح دل‌انگیزی فرا رسید و لبخندی نرم بر لب گل‌ها نشاند. غنچه‌ها که هنوز نازک و جوانند، از حسرت بوسه‌اش در انتظارند و در هر سوی باغ به سراغ هم می‌روند.

هوش مصنوعی: در خیال عشق، به طور عمیق و اساسی، دلایل و شواهدی که بر وجود معشوق دلالت می‌کنند به گونه‌ای تغییر می‌کنند و از بین می‌روند که دیگر نمی‌توان در آینه، صورت و نشانه‌های او را پیدا کرد.

هوش مصنوعی: خبر وصال، مانند آهنگی است که برای تسکین دل‌هایی که در ناامیدی‌اند نواخته می‌شود. اگر دل در این میان بشکند، نباید اجازه دهیم که ناامید شود.

هوش مصنوعی: در این مجلس، هر جا که شیشهٔ ما بیفتد، خم طاق دل را می‌شکند و نشان از جایی دارد که باید پایش را بوسید.

هوش مصنوعی: در آرزوی فصل بهار، مانند شیشه‌ای رنگی شکسته‌ام. هر جا که می‌روم، صدای زیبا و دلنشین طاووس به گوشم می‌رسد و مرا به شوق می‌آورد.

هوش مصنوعی: جهان تماماً حقیقت است و در اینجا همه چیز به طور مطلق در بند است. هر کس که از این حقیقت آگاه شود، همچون پری آزاد و پروازکننده می‌شود و احساسش هم زیر تأثیر این آگاهی قرار می‌گیرد.

هوش مصنوعی: از نار محبت تو در دل خود آتش عشقی دارم که باید برای نشانه‌اش صدای ناقوس را بشنوم.

هوش مصنوعی: من با ناز و دل‌فریبی در دشت وجود خود می‌رقصیدم، اما از شرم و خجالت عرق کردم و بدنم به رطوبت نشست.

هوش مصنوعی: زمانه برای دیدار به سرعت گذشت و من بی‌خبر از این فرصت، وقت را صرف پاک کردن تصویر در آینه می‌کنم، در حالی که از فقدان آنچه از دست رفته، افسوس می‌خورم.

هوش مصنوعی: در باغ ما، پری به آزادی نفس می‌کشید، اما خیال او به خاطر تصوراتی که داشت، او را محبوس و زندانی کرد.