غزل شمارهٔ ۷۱۵

هوش مصنوعی: ظاهرگرایی و خودنمایی‌ها در نظر من نوعی زشتی است که فقط زمانی به چشم می‌آید که در مقایسه با چیزهای باارزش‌تر و محکم‌تر قرار گیرد.

هوش مصنوعی: در اینجا، آرامش و امنیتی که شمع به همراه دارد، اهمیتی ندارد؛ زیرا زندگی و سرنوشت او همواره در خطر است و در دامی گرفتار شده است.

هوش مصنوعی: اگر هنوز جوانی و نشو و نمو نکرده‌ای، از آزادی و رهایی توقعی نداشته باش. این ثمر و نتیجه، خاص بهار است و بدون رشد و بالیدگی به دست نمی‌آید.

هوش مصنوعی: پنبه را در گوش گذاشتن و واکس زدن بدون نقص، نمادی از آرامش و راحتی است که در آن فضا قفل شده و احساس ناراحتی به وجود آمده است.

هوش مصنوعی: بی‌دلی و بی‌فکری را در هر سمت و سویی با ناز و لطافت بپوشان، زیرا این کار مانند حکاکی و زیبا کردن یک مغازه است.

هوش مصنوعی: من آتش هستم و این آتش درونم را از کسی نمی‌پرسم، چون هر چه که از من پنهان می‌شود، در حقیقت تنها خاکستر آن آتش است.

هوش مصنوعی: در اثر فروتنی و خضوعی که در سجده به وجود می‌آید، درد و رنجی در وجودم احساس می‌کنم که طوری است که بر پیشانی‌ام عرق می‌ریزد و باید بر آن شکسته‌نفسی گریه کنم.

هوش مصنوعی: رنگ‌ها در این گلستان به شدت به هم ریخته و در هم شکسته‌اند، به طوری که این دنیا مانند مینا (سرو) نیازمند گریه و اندوه است.

هوش مصنوعی: ما یک قلم و موم درست کرده‌ایم و در کنار ما، یک نردبان باریک و لاغر وجود دارد.

هوش مصنوعی: طبیعت انسان از نادرستی آسیب می‌بیند و اشتباهات این قلم ناشی از عدم توازن و دقت در کار است.

هوش مصنوعی: وقتی پیامی به زبان می‌آید، نشان‌دهنده‌ی ارتباطی است که از جانب خداوند صورت گرفته و به نوعی این پیام مانند پیامبری است که از سمت خدا سخن می‌گوید.

هوش مصنوعی: انسان را در خلقت باید به انصاف ارزیابی کرد، زیرا این امر نشانه‌ای از عظمت و شرافت اوست.

هوش مصنوعی: ما مانند عرقی هستیم که باعث شرم و خجالت فروشنده می‌شود، زیرا ارزش و قیمت وجود ما بستگی به عدم فعالیت و تقاضای دیگران دارد.

هوش مصنوعی: بیدل از ابتدا به ما احساس خجالت نمی‌کند. خاک ما مانند آب، نرم و تر است.