غزل شمارهٔ ۲۲۸۸

هوش مصنوعی: من با زیبایی بی‌نظیر، دعوت به پاکی می‌کنم و اگر آیینه‌ای را که نماد خودشناسی است، در خانه‌ای خالی و بی‌روح قرار دهم، آن را صاف و درخشان می‌کنم.

هوش مصنوعی: سجده کردن مانند قدم آخر، انسان را به مقصدی می‌رساند؛ اما اگر رفتار آدمی خوب نباشد، دچار مشکلات و سختی‌ها می‌شود.

هوش مصنوعی: نور ماه در اطرافش هاله‌ای دارد و من نیز در دایره‌ی خودم می‌چرخم و اطرافم را بررسی می‌کنم.

هوش مصنوعی: سال‌ها در مکانی که مشغول تماشای زندگی هستم، گذشته است و من اکنون به دنبال ایجاد تصاویری خیالی از آنچه که دیده‌ام، هستم.

هوش مصنوعی: گل‌ها و لاله‌ها باید منتظر بمانند و من مانند درخت چناری در بهار، یک جشن قدیمی را برگزار می‌کنم.

هوش مصنوعی: من از فقر خود به انجام کارهای ناپسند شرمنده‌ام، هر چند که ظاهرم چون سفال ساده است، اما در دلم چینی و fragility وجود دارد.

هوش مصنوعی: جرات من از لطافت و نرمی شما خجالت می‌کشد. وقتی که به آتش نگاه می‌کنم، پنبه به آن می‌بندید و من گناهکار می‌شوم.

هوش مصنوعی: اگر بخواهم شعر را به زبان ساده توضیح دهم، می‌توان گفت که: گاهی اوقات در زندگی تلاش‌ها و دغدغه‌هایی وجود دارد که به نظر بی‌فایده می‌آیند و مانند باقی ماندن چند تار موی ناچیز در بین پشم‌های بافته شده به نظر می‌رسند. اما من همچنان بر این باورم که می‌توانم با این چالش‌ها کنار بیایم و کارهای ارزشمندی انجام دهم.

هوش مصنوعی: من با چشمانم بازی می‌کنم و آن‌ها را به هم می‌زنم تا دنیای ممکنات را بشکنم. اینقدر گاهی بی‌نظم و بی‌قراری می‌کنم.

هوش مصنوعی: زندگی شبیه داستان عشق لیلی و مجنون است و باید با عشقی دیوانه‌وار زندگی کرد. تا وقتی که فرصت هست، باید از هر لحظه لذت برد و مانند غزالی زیبا و ناز به زندگی نگاه کرد.

هوش مصنوعی: شمع در جایی که قرار دارد نمی‌داند کجا باید بنشیند و در حالی که در حال ذوب شدن است، جای خود را خالی می‌کند.

هوش مصنوعی: من پیر شده‌ام و به همه موهای زندگی‌ام درد دل می‌کنم؛ از حالا به بعد، شعرهایم را به گونه‌ای مانند هلالی تنظیم می‌کنم.