غزل شمارهٔ ۵۵۸

هوش مصنوعی: از این سال و ماه، فرصت تو پاک و خالص است. مژگان، وقتی سایه‌افکن شود، روز را به شب تبدیل می‌کند.

هوش مصنوعی: تا کی باید بیهوده به جمع‌آوری و تماشا کردن آرزوها در این دنیای ناچیز بپردازیم که خود تو خالی از ارزش و محتواست؟

هوش مصنوعی: تلاش نفس مانند شعله شمعی است که به پایین متمایل می‌شود. رهبر تو به اندازه‌ای که بر تو تأثیر می‌گذارد، در واقع قدرتی بالاتر از آن دارد.

هوش مصنوعی: ای پیام‌آور، اگر بدون فکر و تردید به جلو و عقب بروی، به زودی به منازل امن خواهی رسید؛ مثل آینه که در مسیر روشن و واضح قرار دارد.

هوش مصنوعی: فرصتی نیست که به فکر سود و زیان باشیم؛ ما و شما مانند عمری هستیم که ناگهان به سر می‌رسد و می‌گذرد.

هوش مصنوعی: تنبیه ظلم به دست افراد کاردان و با تجربه انجام می‌شود، نه اینکه در دام فتنه‌گران بیفتی. تو غافل هستی و باید از عواقب و نشانه‌های ناامیدی آگاه باشی.

هوش مصنوعی: وقتی به دنبال مقام و جاه و اعتبار هستی، این کار ممکن است تو را به ورطهٔ افلاس و فقر بکشاند. مانند این است که وقتی آستین را دراز می‌کنی، متوجه می‌شوی که دستت کوتاه است و نمی‌توانی به آنچه می‌خواهی برسی.

هوش مصنوعی: ای کسی که به دنبال کمال هستی، از نادانی دیگران غافل نشو. در واقع، نشانه‌ها و کلیدهای حقیقت در چیزهای کوچکی مانند هلال ماه پنهان است.

هوش مصنوعی: از مفهوم دعاهای بت‌ها و برهمن‌ها سؤال نکن، چون این عالم در دست خداوند است و در نهایت همه چیز به او برمی‌گردد.

هوش مصنوعی: بیدل به تأمل در این جشن می‌پردازد و می‌گوید که صدای ریختن اشک، تمام فضای بزم را پر کرده و عمدتاً بی‌نهایت شاداب و پرشور به نظر می‌رسد. به عبارتی، در میان شادی و سرور، احساسات عمیق و غم نهفته‌ای وجود دارد که به سادگی قابل چشم‌پوشی نیست.