غزل شمارهٔ ۸۳۰

هوش مصنوعی: دیشب چه جادوئی وجود داشت که دل من آرزوی تو را می‌کرد و تو را در آینه می‌دید و به دنبالت بود.

هوش مصنوعی: هر جا که نگاه کردم، در همه جا دکان‌ها و مغازه‌ها، تصور چهره زیبا و دلنشین تو در ذهنم بود و درواقع همه چیز به یاد تو بود.

هوش مصنوعی: در دایرهٔ شهرت و اعتبار، زمان و خورشید همچنان شبیه همان لیوان و پیالهٔ تو بودند.

هوش مصنوعی: از این همه غفلت مردم که به تو توجه نمی‌کنند، قابل درک است که تو خودت هم اینها را نمی‌خواهی و خود را از نگاه آنها دور نگه داشته‌ای.

هوش مصنوعی: به رنگ چهره‌ات نگاه کردم و تمام فکر و خیالم به چهره تو معطوف شد.

هوش مصنوعی: از ما و من چقدر عطر لطافت به مشام می‌رسد؛ هر بار که نفسی از تو به مشام می‌خورد، آواز و سر و صدای تو حس می‌شود.

هوش مصنوعی: غرور و زیبایی تو تنها به افراد مغرور اختصاص ندارد، زیرا حتی دل‌های شکسته و دردمند نیز تحت تأثیر زیبایی موهای تو قرار گرفته‌اند.

هوش مصنوعی: هزاران پرده را کنار زدند، اما نغمه رنگ و بویی نگرفت. زبان مردم همان مفهومی را داشت که تو نمی‌خواستی بگویی.

هوش مصنوعی: ای زاهد، تو چه مقدار از جرعه‌های جان‌سوز را بر زمین ریختی و به خاطر حیا و شرم خود، دیگر نمی‌توانی آبرویت را حفظ کنی.

هوش مصنوعی: به زمین افتادی و مانند اشک سجده کردی، در حالی که غافل هستی از این که زمین نیز رطوبتی بیشتر از خشکی وضوی تو دارد.

هوش مصنوعی: طبیعت تو متوجه ظاهر و گردش تو نیست، زیرا نمی‌داند که زنجیری که گردن تو را گرفته، همانند تسبیحی است که به دست توست.

هوش مصنوعی: در این باغ، با رنگ‌های مختلف پرواز کردم، اما هرگز از رنگی که عطرت را داشت عبور نکردم.