غزل شمارهٔ ۱۷۹۳

هوش مصنوعی: کسی که به خاطر خود، آرزوی دیگری را دارد، مانند اشکی که به خاطر جدایی‌اش ریخته می‌شود، از تصوراتش دور می‌شود.

هوش مصنوعی: هر کسی که با سخنان فریبنده و کنایه‌آمیز، خود را عالم معرفی کند، در واقع مانند شمعی است که از سوختن خود، داغ و آسیب‌دیده شده است.

هوش مصنوعی: بر آن شخص رنج‌کشیده که حتی آه و ندامتش در دلش هم آرامش نیافته رحم دار.

هوش مصنوعی: در دنیای ممکنات، فریاد بزنید که صبحی پیدا نمی‌شود که صدای کلاغش تا شب نرسد.

هوش مصنوعی: مشخص بودن حقیقت، ناپسند دلایل است. خورشید نه چیزی است که با چراغ بتوان آن را جستجو کرد.

هوش مصنوعی: این حالت سرخوشی و شگفتی که می‌بینی، به خاطر جاذبه‌ و زیبایی آن است که باعث شده حتی ذرات کوچک در این دشت، به گردِ آن بچرخند و تحت تأثیر قرار بگیرند.

هوش مصنوعی: چمن پر از شگفتی و نابسامانی است و تنها تصور آن در آینه‌ای شکسته نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: در سرزمین ما که زیر سایه قرار دارد، نشانی از خورشید دیده نمی‌شود. ای کسی که از حال ما بی‌خبری، نمی‌توانی نشانی از آن پیدا کنی.

هوش مصنوعی: خاکستری که از تنفس تو برمی‌خیزد، به خاطر آتش درونت است که مانند قفس مرغی برای خود محبوس شده و پرِ زاغ آن در آن قفس جا خوش کرده است.

هوش مصنوعی: از درد و رنجی که وفا به دل بخاطر رنگ و زیبایی خود می‌زند، سوال نکنید. دل آن‌قدر از این وضعیت رنجیده و خونین است که گویی به باغی از غم و جدایی برده شده است.

هوش مصنوعی: من و مجلسی که محبوبی داریم، محبت و عشق ما همانند خاکستر پروانه‌ای است که در وزش روشنایی شمع، بینا و ناپایدار می‌شود.