غزل شمارهٔ ۱۹۹۰

هوش مصنوعی: از خودتان دوری نکنید، زیرا دل من درگیر عواطفی عمیق و شدید است. به اندازه‌ای که اشک می‌ریزم، این احساسات ریشه‌دار هستند.

هوش مصنوعی: قد خمیده‌ام بیشتر از زنجیری نیست و در خانه‌ام هیچ جنبشی جز ناله نمی‌توان یافت.

هوش مصنوعی: سرزمین غیر خودی دارای خاکی است که به آن چسبیده، اما در اینجا، بدون نگرانی و اضطراب، هیچ دام و گرفتی وجود ندارد که مرا در بر بگیرد.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر شوخی و بازی‌های نفس، در عذاب و رنج است. شمعی که به یاد پروانه‌ام می‌لرزد، نشان از این دارد که چگونه عشق و یاد او در وجودم اثر گذاشته است.

هوش مصنوعی: زندگی با هیجانات و دغدغه‌ها همراه است و من آن‌قدر از خودم فاصله گرفته‌ام که نسبت به خواسته‌ها و آرزوهای غیر خود بی‌تفاوت شده‌ام.

هوش مصنوعی: کسی در اینجا نباشد که شرمنده شود و ناامید گردد، زیرا در خانه‌ام روشنایی شمع، مانند صد حمله، می‌تابد و فضا را پر نور می‌کند.

هوش مصنوعی: دوستان به اندازه‌ای از فریب و نیرنگ پرهیز داشتند که گوش‌ها را در خواب و بی‌خبر از حقیقت قرار دادند و چشم‌ها به افسانه من خیره شدند.

هوش مصنوعی: دنیا مانند مزرعه‌ای است که آفت، محصول و رشد آن را تهدید می‌کند. من نگران این هستم که ریشه‌هایم که به سختی رشد کرده‌اند، دانه‌های من را به پرورش بکشند و از بین ببرند.

هوش مصنوعی: چنان بی‌رحمانه اجزای وجودم را به هم می‌زند که انگار مژگانم مانند دندانه‌های شمشیر، بی‌رحمانه و تیز به من حمله می‌کنند.

هوش مصنوعی: برای آنکه میزان نور و روشنی بیشتری حاصل شود، نیاز است که شمع روشن شود تا فضای خانه‌ام که مربوط به پروانه است، روشن‌تر شود.

هوش مصنوعی: من با تدبیر خود زخمی به وجود می‌آورم، پس در شکستن من آرامش داشته باش. چون موهای نرم چینی در شانه‌ام، گم می‌شوند.

هوش مصنوعی: از حال و هوای شوق و دلتنگی من نپرس. هر جا که زنجیر احساس مرا به درد می‌آورد، نشان‌دهنده‌ی دیوانگی و عاشق‌قصه‌ام است.