غزل شمارهٔ ۳۴۰

هوش مصنوعی: مانند شمعی که تا صبح خاموشی به قصه‌گویی می‌پردازد، یعنی با درخشش خود در دل شب، توجه و زیبایی چشمانش را به خود جلب می‌کند. به زیبایی و جاذبه‌اش توجه کن.

هوش مصنوعی: اگر به دنبال ثروت و رفاه هستی، باید تواضع و فروتنی را بیاموزی؛ زیرا سرنوشت کسی که در این راه گام برمی‌دارد، به دست یافتن به گنج‌های ارزشمند منتهی خواهد شد.

هوش مصنوعی: آرامش ما با تنبلی و بی‌حالی فراهم شده است، به‌طوری که سایه‌ی نیاز و ناتوانی، به‌عنوان بستر خواب بر آرامش ما سایه افکنده است.

هوش مصنوعی: در زندگی فریب ظواهر فریبنده را نخور، زیرا حقیقتی که در پس آن وجود دارد، تنها مانند سرابی است که خیالی ناپایدار را به نمایش می‌گذارد.

هوش مصنوعی: در آن جمعی که از ما درباره آرزوهایمان می‌پرسند، مانند یاسی که در درون ما پژمرده شده، پاسخ ما شکسته و ناراحت است.

هوش مصنوعی: اگر به دل خود مراجعه کنی، دیگر در جستجوی حقیقت حیرت نخواهی ماند، زیرا در آینه‌ی وجودت، بازیگوشی و ناپایداری وجود دارد.

هوش مصنوعی: هیچ اثری از غم تو در دل ما باقی نمانده است، همچون گلی که در فشار عشق به گلاب تبدیل شده است.

هوش مصنوعی: از شرم آن حلقهٔ زلف معشوق، حیرانی عجیبی دارم که چرا حتی ناف آهوی خوشبو به گرداب نیفتاد.

هوش مصنوعی: شگفت‌انگیز است که پیوند ستارهٔ پروین همچنان پابرجاست، در حالی که موی او به خاطر عرقش در آشفتگی و جنب و جوش است.

هوش مصنوعی: از جریان رنگ در چشمانت، می‌توان خطی که از پیشانی شراب نشأت گرفته را آشکار کرد.

هوش مصنوعی: غرور وجود او به معنای از بین رفتن ماست. دلیل آن هم ناپایداری و زودگذری همچون حبابی است که می‌شکند.

هوش مصنوعی: کسی نمی‌تواند سرنوشت را تغییر دهد. بیدل در کنار دریا نشسته و به آرامی مشاهده می‌کند که چگونه آب دریا به موج‌های خود ادامه می‌دهد.