غزل شمارهٔ ۲۱۶۱

هوش مصنوعی: من اگر در می‌خانه مشغول نوشیدن باشم و باده‌ام تمام شود، دیگر حالی ندارم. چون در باغی که من هستم، بهار و نشاطی نیست و فقط فصل خزان برقرار است.

هوش مصنوعی: هوس چه تأثیری می‌تواند در دل و جان ایجاد کندو هر زمان که افکار و احساسات درونی به راحتی به اوج می‌رسند، مانند دانه‌ای که در خاک می‌افتد و رشد می‌کند. در این حالت، شرم و حیا همچون عرقی که از وجود ما می‌تراود، به سمت بیرون می‌آید، و من نمی‌توانم این احساسات را کنترل کنم.

هوش مصنوعی: محبت من از دل غمگینم به جلو می‌آید، زیرا فریاد روز قیامت را می‌زند؛ من مانند سنگی هستم که شعله‌ای درونم نیست.

هوش مصنوعی: من در حیرتم که چه کنم با این هدیه‌ای که خبر وصل محبوبم را به من داده است. امکاناتم محدود است و بیشتر از این انتظار ندارم.

هوش مصنوعی: در دریای عشق، قایق‌هایی وجود دارند که برای رسیدن به ساحل و آرامش تلاش می‌کنند، اما من هیچ ساحلی برای رسیدن ندارم و نمی‌توانم به آرامش برسم.

هوش مصنوعی: اگر من را شایسته محبت و لطف خود نمی‌دانی، پس بدان که تا زمانی که به خاک نشسته‌ام، نمی‌توانم شکرگزار تو باشم.

هوش مصنوعی: هرچقدر که بخواهی می‌توانی از من بخواهی که در نقش و نام‌های مختلفی خود را معرفی کنم، چه با نام زرتشتی و چه با نام مسلمان. من هیچ گونه احساس عار و شرمساری از هر نقشی که به من داده شود ندارم.

هوش مصنوعی: از جادوگری و فریب عشق نمی‌توانم خارج شوم، زیرا هنوز از تنهایی‌ای که بر دوش دارم رهایی نیافته‌ام.

هوش مصنوعی: نگران نباش، حسرتی در دل ندارم که بخواهم از کسی کمکی بخواهم، زیرا دلی آشفته ندارم که به کسی رو کنم.

هوش مصنوعی: به تله‌ای افتاده‌ام که در آن عبرتی نهفته است و نمی‌توانی بپرسی چون من در عمق این دریا غرق شده‌ام و هیچ کنترلی بر وضعیت خود ندارم.

هوش مصنوعی: من دیگر به خیالات و تصورات خود پرداخته نمی‌کنم، زیرا اگرچه دیگران را نمی‌شناسم، اما تنها یارم را دارم.

هوش مصنوعی: حباب و چیزهای بی‌اهمیت دل بیدل(شاعر) این چه خیال مسخره‌ای است؛ غیر از باری که بر دوشم دارم، چیزی برای حمل و نقل ندارم.