غزل شمارهٔ ۱۵۷۲

هوش مصنوعی: آگاهی و آشنایی انسان‌ها جز در شک به چیزی دیگر تبدیل نمی‌شود و در این صفحه، آنچه وجود ندارد، به هیچ‌وجه ثبت نمی‌شود.

هوش مصنوعی: تصاویر جزئی از یک آینه بزرگ ساخته شده‌اند، به حدی که تا وقتی که چیزی کم نیست، نوری برنمی‌خیزد.

هوش مصنوعی: برای نفوذ به آسمان و کشف رازهای آن، فقط به گفتار و صداهای بی‌فایده بسنده نکنید، زیرا تنها با سر و صدای بی‌اساس نمی‌توان به حقیقت رسید.

هوش مصنوعی: جدا شدن از دنیا و مادیات، به طور طبیعی مانع از نابودی و فنا می‌شود و این کار نباید به صورت سطحی و ناقص انجام گیرد.

هوش مصنوعی: عبارت به معنای این است که زاهد (مرد پارسا) باید از مظاهر ظاهری مانند جبه و دستار دست بردارد، چرا که این‌ها نشان‌دهنده بزرگی و عظمت نیستند و بزرگ شدن و ارزشمند بودن به اندازه‌ی ظاهری و لباس‌های فاخر نیست.

هوش مصنوعی: دندان کشیدن پس از صد سال نشان‌دهنده‌ی قدرتی است که شیخ، با وجود سن و سالش، هنوز هم جوانی و فعالیتش را حفظ کرده و به مانند یک کودک نمی‌شود.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نباید به کم اهمیت جلوه دادن اسرار و شرف دیگران بپردازد، زیرا غیرت مردانه به او اجازه نمی‌دهد که به چنین کاری دست بزند.

هوش مصنوعی: در ارتباط میان قطره و گوهر، هیچ ناشناخته‌ای وجود ندارد. این دو در نظر اهل بصیرت نمی‌توانند با هم مغایرت داشته باشند و دلی دو یعنی دوگانگی را برنمی‌تابند.

هوش مصنوعی: ظالم نمی‌تواند بر درد و رنج‌های ناشی از حسد فائق بیاید، زیرا فشار و تنگی دیدگاهش او را درمانده و ناتوان می‌سازد.

هوش مصنوعی: اگر کسی با افراد بی‌شرم و بی‌حیا چشم در چشم شود، نشان از بدبختی اوست؛ چرا که مثل این است که به جای استفاده از دُرِ گرانبها، از سنگ‌های بی‌ارزش استفاده کند.

هوش مصنوعی: نومیدی خود نشانه‌ای از این است که دعایت پاسخ داده می‌شود. اگر با دل شکستگی آهی بکشید، به مانند تیری به قلب هدف نمی‌رسد و بی‌فایده خواهد بود.

هوش مصنوعی: هوا و نفسی که در ما وجود دارد، به هم وابسته‌اند و این وابستگی نشان‌دهنده‌ی وجود و عدم ماست؛ این دو هرگز از یکدیگر جدا نمی‌شوند.