غزل شمارهٔ ۱۶۱۳

هوش مصنوعی: ما تمایل داشتیم که از حالتی که در آن نشسته‌ایم سرکشی کنیم و به اوج برسیم، اما در نهایت به ناچار صدای شعله را در آوردیم و به خاکستر تبدیل شدیم.

هوش مصنوعی: به خودت توجه کن و از فرصت‌ها بهره‌برداری کن، زیرا زندگی مثل یک برق می‌گذرد و اگر نتوانی به خودت برسید، فرصت‌های دیگر به دست نخواهی آورد.

هوش مصنوعی: ماه شب چهارده به زیبایی می‌درخشد و در کنار آن، ماه نو نیز در حال ظهور است. این جا به ما یادآوری می‌کند که کاهش وزن و لاغری ما، باعث می‌شود که به سمت راهی متفاوت برویم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که کاروان به مقصد برسد، هر کسی که به جایی می‌رسد، از دنیای ما می‌گذرد و دیگر در میان ما نیست.

هوش مصنوعی: دستگاه ما که به نوعی نماد زندگی و وجود ماست، همراهی قوی و پرتوان داشت و ما را به جایی رساند که به اوج و درخشندگی رسیدیم.

هوش مصنوعی: زمانی که نفس حرکت کرد، نیاز به چیزی در درون به وجود آمد و این ضربه ژرفی به رگ‌ها داد که باعث شد به صد تیغ جراحی برسد.

هوش مصنوعی: در این محفل، من که بی‌نصیب از عشق و دوستی هستم، دست من به پای هر کسی که به باده‌نوشی می‌رسد، بوسه می‌زند.

هوش مصنوعی: افکاری در ذهنم به وجود آمد که به حالت خیال و رؤیا بود. بدون این که متوجه خودم باشم، تصور کردم که محبوبم به ملاقاتم آمده است.

هوش مصنوعی: ای کاش می‌توانستم همانند سایه در دشواری‌ها و تاریکی‌ها بمانم، تا آب وطن بر آینه‌ام بریزد و به روشنی و حقیقت دست یابم.

هوش مصنوعی: گریه‌ام به خاطر پایین آمدن نشانه‌های شخصیت و انسانیت است؛ آن عرق که از پیشانی‌ام می‌ریزد، به چشمانم می‌رسد و اشکم را به همراه دارد.

هوش مصنوعی: بی‌زبانی و سکوت بیدل، باعث شده که همه جا تحت تأثیر قرار بگیرد و این خاموشی مانند آتشی است که به سرعت به هر چیزی می‌رسد و همه چیز را داغ می‌کند.