غزل شمارهٔ ۲۳۰۰

هوش مصنوعی: از آنجا که دستم به شدت ضعیف است، مانند قلمی که ناتوانی‌اش را نشان می‌دهد، هر روز با رنگ‌ها و معانی گوناگون رشد کرده‌ام و در سایه‌ی این شرایط به آرامش رسیده‌ام.

هوش مصنوعی: هرچند من مانند حبابی هستم که نمی‌توانم به‌طور کامل بر جهان تسلط داشته باشم، اما زیبایی و خاصیت من به خاطر ماهیت خودم، مانند آب، از مغز و اندیشه‌ام ناشی می‌شود.

هوش مصنوعی: شخصی که در زندگی با مشکلات و کمبودهایی روبرو است، هرچند که دستی خالی دارد، اما می‌تواند به دستاوردهای زیادی برسد. این فرد مانند کلیدی است که در دستانش می‌تواند قفل‌های زندگی‌اش را باز کند و به موفقیت‌ها دست یابد.

هوش مصنوعی: به غفلت نرو، چون شمعی که به خاطر ناتوانی من، صدها جمعیت از من دور شدند و بر دوش اشک و آه من سنگینی می‌کنند.

هوش مصنوعی: در درگاه کسی که با همت و اراده است، جایی برای سرگرمی و تفریح وجود ندارد. در واقع، وضعیت واقعی مانند گدایی است، که به نوعی به پایین بودن جایگاه اشاره دارد.

هوش مصنوعی: ای جرأت فضولی، تا کی می‌خواهی به تماشا بنشینی؟ چون دل من مانند چشمی حیرت‌زده، در چاهی گم شده و راهی را که باید بروم، نمی‌بینم.

هوش مصنوعی: آیینه به خاطر آماده بودنش از مواد خاص، نمی‌تواند دور از غبار بماند و در نهایت، غبار بر روی آن نشسته و دید من را خدشه‌دار کرده است.

هوش مصنوعی: در لحظات سخت و ناگواری که با مشکل مواجه می‌شوم، در ناله و فریاد درمی‌یابم که هر چه تلاش کنم، باز هم ناتوانی من باقی است. از این بابت پوزش می‌طلبم.

هوش مصنوعی: از من درباره‌ی تصویری که از آرامش و انتظار دارم، نپرسید چرا که حتی در خواب هم نتوانستم چشم‌انداز روشنی داشته باشم.

هوش مصنوعی: وقتی که سایه‌ام به‌طور کامل نمایانگر وضعیت ناهنجار من است، دیگر چه چیزی می‌تواند در آینهٔ تیره‌ام نشان بدهد؟

هوش مصنوعی: باید مانند موجی باشی که پس از آرامش بر روی زمین قرار می‌گیرد، در چنین حالتی نباید از آسایش و آرامش در مسیرت سوال کنی.

هوش مصنوعی: ای آرزو، بی‌دلیل اشک‌های ما را نریز. چند نفر در کنار هم، بی‌خبر از درد و غم ما، زندگی آرامی دارند.

هوش مصنوعی: بیدل، در جستجوی رنگ و حال من، بگوید که در میان غم و اندوه، همانند برگ در حال پرواز در باد، ناپدید شده‌ام.