غزل شمارهٔ ۳۹۷

هوش مصنوعی: دل مانند آینه‌ای است که زخم و درد را در خود نگه داشته و نفسش به شدت به درد آمده است. با ناراحتی فریاد می‌زند که این آتش دل هرگز خاموش نشده و هنوز به شدت شعله‌ور است.

هوش مصنوعی: آغوش قفس که با گرما و محبتش من را در خود محبوس کرده بود، باعث شد آزادی‌ام را فراموش کنم و حالم دگرگون شود.

هوش مصنوعی: کاروان به یاد رفتن، از هر دو جهان از دل به یاد حیات و زندگی، بخار و دود برمی‌خیزد و صدای زنگ جرس، آنها را در آتش اشتیاق و شوق سوزانده است.

هوش مصنوعی: فکر و سرمایه‌ام به خاطر دغدغه‌های بیهوده از بین رفت. آه از جانم که به خاطر این آرزوهای ناچیز و زندگی ناپایدار آسیب دیدم.

هوش مصنوعی: ما به خاطر کمبود تلاش و اراده‌ی خود نتوانستیم به مقام‌های بلند پروازی برسیم و همچنان در محدودیت‌های خود باقی مانده‌ایم، مثل این که یک مگس با بال‌های کوتاه حتی نتوانسته است پرواز کند و در آتش بسوزد.

هوش مصنوعی: اگر وجود و واقعیت را به خواب و غفلت ببریم، دل مانند چراغی نیست که بتواند در تاریکی دیگران را روشن کند.

هوش مصنوعی: ما به خاطر تلاش‌هایمان دچار زخم و آزار شده‌ایم، حالا بگو از کجا می‌توانیم آرزوهایمان را پیدا کنیم. بیدل! تلاش و کوشش ما در این دنیا باعث شده که جان ما بسوزد.