غزل شمارهٔ ۱۹۷۸

هوش مصنوعی: حرفی سوزناک و داغ مانند گل لاله را به طور پنهانی از زبان گرفته‌ام و دردی عمیق مانند نی در عمق استخوان‌هایم حس می‌کنم.

هوش مصنوعی: نمی‌توانی اشک‌هایی که از چشمانم جاری شده را به سادگی نادیده بگیری؛ من سال‌هاست که از این تردیدها و ناامیدی‌ها فاصله نگرفته‌ام.

هوش مصنوعی: اگر چه می‌توانم کارهایی بزرگ و توفانی انجام دهم، ولی آهنگی که می‌خواهم اجرا کنم در دریا نیست. با این حال، در کنار ساحل، رازهایی را پنهان کرده‌ام.

هوش مصنوعی: در کنار کوچه تو، ای خدای من، حتی غبار هم برنمی‌خیزد از ناله‌ها و دردهایی که از گوش‌های جهان پنهان کرده‌ام.

هوش مصنوعی: سایه هنگامی که بی‌دست و پا است، نمی‌تواند باعث ایجاد تشویش شود. من آرامش را از طبیعت ضعیف خود به دزدیده‌ام.

هوش مصنوعی: مثل عمر که از ترس و وحشت همواره در حال تردید و سرگردانی است، دیگران از من نپرسند که چه می‌گذرد. من روز و شب مشغول دویدن به سوی زیبایی او هستم و کنترل خود را از دست داده‌ام.

هوش مصنوعی: وجود من تا کی می‌تواند مانع ظهور تو باشد؟ مانند آتشی که در پنبه پنهان شده یا ماهی‌ای که در پارچه کتان پنهان است، من هم در جستجوی تو هستم.

هوش مصنوعی: زمانی که مانند ماه نو در آسمان می‌درخشم، دل و جانم پر از شوق و حرارت می‌شود، چرا که من از سجده به درگاه آن بزرگوار عشق و محبت را به سرقت برده‌ام.

هوش مصنوعی: خدایا، نگذار رنگ چهره‌ام از اشک‌های ریخته شده بپاشد. من این ورق را از دفتر خوشی‌هایم که در فصل پاییز به دزدیده‌ام، گرفته‌ام.

هوش مصنوعی: با داشتن آبِ کافی که در جیب خود ذخیره کرده‌ام، می‌توانم سال‌ها زندگی کنم و از آن استفاده کنم.

هوش مصنوعی: من عمری را درگیر مشکلات و عذاب‌های ناشی از پرخوری بوده‌ام و مانند دزدی که از میوه‌ها می‌دزدد، از غذاهای مختلف بهره‌برداری کرده‌ام.

هوش مصنوعی: من تمام وجودم پر از گنج و ثروت معنوی است، و این ثروت از آنچه که به دست آورده‌ام، نیست؛ انگار که این داشته‌ها را از دیگران به سرقت برده‌ام.

هوش مصنوعی: ای آرزو، از تو نخواهم که به من اتهام زدی و بخواهی که نام نیک من را زیر سوال ببری. من مانند گلی هستم که در خانه‌ای که دزدیده شده، پنهان شده‌ام.

هوش مصنوعی: در کتابی که به خیال و توهمات پرداخته شده، نمی‌توان نام آن کسی را پیدا کرد که من از شرم و بدنامی‌اش دزیده‌ام.

هوش مصنوعی: من در دل بی‌توجهی و غافل‌گیری به حقایق و ارزش‌های زندگی، به دنبال حقیقت و معنا هستم؛ آن‌چنان که با دقت دنیای اطرافم را زیر نظر دارم و از زمین تا آسمان را به تماشا نشسته‌ام.

هوش مصنوعی: هر لحظه که از دوری تو رنج می‌برم، درد و غم من بیشتر می‌شود و تیرگی این حس به من فشار می‌آورد، انگار که رشته سنگینی از اضطراب و احساسات ناگفته در دلم وجود دارد که من از زیبایی‌های نامتناهی عشق دزدیده‌ام.