غزل شمارهٔ ۱۷۱۵

هوش مصنوعی: مانند شمع فریبنده نباش، بلکه بر حیا و ادب خود توجه کن. سر خود را بالا ببر و بار مسئولیت‌های زندگی‌ات را بر دوش خود حس کن و به راه ادامه بده.

هوش مصنوعی: کسی که در درگاه خواسته‌ها دست نیاز دراز کرده، چه لزومی دارد خود را بزرگ و باادعا نشان دهد؛ کافی است با چشمان پرمهر و دعای دلش به آن درگاه توجه کند.

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که نشانه‌ای از گذشته وجود دارد که تأکیدی بر آینده است و به تو می‌گوید هر چیزی که به سوی تو می‌آید را نادیده بگیر و پشت سر بگذار.

هوش مصنوعی: به خاطر خودت دچار نگرانی و دل‌واپسی شدی و آرامش را از دست دادی. چه کسی به تو گفت که خودت را در چنین مشکل و سختی قرار بدهی؟

هوش مصنوعی: دنیا در گوشه‌ای از فراموشی آرام است. تو هم می‌توانی شیشه را به سقف همین بنا بیاندازی.

هوش مصنوعی: تو کمتر از یک حباب نیستی، پس به زودگذری زندگی بناز و بدان که کلاهی که بر سر داری، در واقع بر آسمان پرتاب شده است.

هوش مصنوعی: اگر به نام بزرگی و عزت از خود کمال و مهارت نشان دهی، در این صورت مانند نگینی باارزش در دل‌ها و محافل اجتماعی درخشانی خواهی داشت.

هوش مصنوعی: شهید آرزوهای من، تا زمانی که رنگین‌فرم پای من بر روی خاک است، به یادگاری از گل خود، برگی از حنا بگذار.

هوش مصنوعی: غبار ناشی از خاک مردگان بصدا درآمده است و می‌گوید که ما نیز رنگین و زیبا هستیم، لطفا نگاهی به سمت ما بینداز.

هوش مصنوعی: داستان ما و نعمت‌هایی که داریم را کسی نمی‌شنود، پس بهتر است غمگین نباشی و به صدای آشنایی که می‌شنوی توجه کنی.

هوش مصنوعی: در دنیای موجود، که گاهی به نظر می‌رسد ننگ و رسوایی در آن فراوان است، بیدل از خجالت، خود را به مانند بافتنی که بخیه‌اش نمایان شده، پوشش می‌دهد.