غزل شمارهٔ ۱۳۶

هوش مصنوعی: آرزو نکن که در عشق خود رسوا شوی، موضوع پنهانی را با خندیدن به دیگران فاش نکن و آتش روشن نکن که باعث زخم و درد شود.

هوش مصنوعی: در روزهای بهاری که آتش می‌سوزد و صدای ناله آن به گوش می‌رسد، مانند شبنم به گل‌ها زیبایی و طراوت می‌بخشد. اما در این مکان، چشمی که در حال گریه است، هیچ ارزشی ندارد و نمی‌تواند مورد توجه قرار گیرد.

هوش مصنوعی: در این جمع با دیدن دیگران مانند شمعی که می‌سوزد، نوری از لبخند بر زخم پنهان خود می‌تابانم و آن را نمایان می‌کنم.

هوش مصنوعی: من دست خود را چون صبح روشن کرده‌ام، اما به خاطر شرم از بی‌کاری، به وحشت می‌افتم و دچار چالش و مشکلاتی می‌شوم که اساس و امکان موفقیتم را زیر سوال می‌برد.

هوش مصنوعی: از سر دلتنگی و اشک، دردهای عاشقانه‌ام را به محبوبم نشان دادم. در نهایت، مژه‌هایم را با سرانگشتان حنایی رنگین کردم.

هوش مصنوعی: اے محبوب، پرده را از روی آه و دل من کنار بزن و به درد و رنج من نگاه کن. هیچ حجاب و مانعی وجود ندارد جز اینکه ما تنها نفس‌های صبح را به وضوح ببینیم.

هوش مصنوعی: عزیزم، از حال ما نپرس، چون غباری بر چهره‌ام نشسته است. این غبار زاییده‌ی شکست‌های من است و خود نشان‌دهنده‌ی ضعف و ناتوانی است.

هوش مصنوعی: چشم‌هایم در آیینه به خاطر زیبایی تو به حالت حیرت‌آور و خون‌آلودی افتاده‌اند، چرا که به شدت مجذوب جلوه‌های تو شده‌اند و حتی سادگی یک شوخی هم نمی‌تواند زیبایی تو را کم‌رنگ کند.

هوش مصنوعی: از رنگ و بوی این گلشن، هیچ‌گونه مکانی برای بیرون رفتن نیست؛ به رنگ صبح آخر، دامان خود را تزیین کردیم.

هوش مصنوعی: نگاه کردن به چیزهای دنیوی و وابستگی‌ها مانند خارهایی است که دامن انسان را می‌چسبند. بهتر است کسی که می‌خواهد راه خود را پیدا کند، از این وابستگی‌ها دوری کند و نظاره‌گری خود را بر چیزهای ارزشمندتر معطوف کند.

هوش مصنوعی: در این باغ با این فضای محدود نباید تنها به غنچه شدن اکتفا کرد. مثل گل، دل خود را باز کن و با شجاعت در آغوش زندگی داشته باش.

هوش مصنوعی: از افرادی که بی‌هدف و سطحی‌نگر هستند، دوری کن و سعی کن به ذات واقعی خودت پایبند باش، زیرا نگهداری از هویت واقعی و اصالت خویش کار آسانی نیست. همان‌طور که گل‌های خندان برای حفظ زیبایی و بوی خود تلاش می‌کنند، تو نیز باید در حفظ آنچه که هستی کوشا باشی.