غزل شمارهٔ ۱۷۶۲

هوش مصنوعی: خواستن وداع با بهار خیال، مثل این است که می‌خواهی رنگی که در باغ به سراغ گل‌ها رفته، دوباره به رنگ دیگری تبدیل کنی. پس به زیبایی و شادابی زندگی ادامه بده و از خوشی‌ها بهره‌مند باش.

هوش مصنوعی: فرار از این دریاى آرامش و آسایش، وداع کردن از جمع دوستان است؛ بنابراین بهتر است از دور خداحافظى کنى و به آرامش خود ادامه بدهى.

هوش مصنوعی: کوشش و تلاش به تنهایی کافی نیست و نباید از تلاش کردن خسته شوید؛ بلکه باید با شوق و انگیزه بالا ادامه دهید و به جلو پیش بروید. نباید اجازه دهید که ناامیدی شما را از تلاش بازدارد.

هوش مصنوعی: به اندازه‌ی بی‌سر و پا بودن، اوج آرزوها و تلاش‌ها به خاک پای خودت بسته است؛ بنابراین مانند سلیمان باش.

هوش مصنوعی: تمام نگاه‌ها تنها به خاطر خودستایی و خودبین شدن است. در دنیا، آن کس که واقعاً بینا است کجاست؟ باید بی‌پرده و صریح باشی.

هوش مصنوعی: اگر کسی از شدت غم و فقر به تنگ آمده و دلش تنگ است، بهتر است از اطرافش فاصله بگیرد و خود را در جمع‌های شاد و محیط‌های مثبت قرار دهد. چون در غیر این صورت، نمی‌تواند از غصه‌ها و مشکلاتش رهایی یابد.

هوش مصنوعی: دنیا همچون باغی پر از گل‌های نرگس است، تو هم می‌توانی به شکلی زیبا و جالب در این فضا بدرخشی و متعجب باقی بمانی.

هوش مصنوعی: زمانی که به دام حرص گرفتار می‌شوی، دیگر راهی برای فرار وجود ندارد. باید از چرخش‌های خطرناک و مشکلات دوری کنی.

هوش مصنوعی: این جمله می‌گوید که در برابر مشکلات و چالش‌ها نباید خود را به اندازه‌ای درگیر کنیم که مانند طوفان، همه چیز را به هم بریزیم. باید در برابر مسائل و ناراحتی‌ها به خودآزاری و خودکشی روی نیاوریم و با آرامش و تفکر برخورد کنیم.

هوش مصنوعی: کاغذی که در دستانم دارم، از دور به من علامتی می‌دهد که یک بار دیگر با شوق و حرارت، به کارم ادامه دهم و زندگی‌ام را نورانی کنم.

هوش مصنوعی: دیوانگی و جنون، کالای مغازه‌ی خیال نیست که بتوان به هر چیزی که از محبت و دل‌باختگی می‌آید، ارزان و بی‌قیمت فروخت.

هوش مصنوعی: در این دنیا، تنها کافی است که از علم و هنر بپرسند. اگر به تو پاسخ دهند، نشان‌دهنده‌ی کمال توست، بنابراین تلاش کن که انسانی کامل باشی.

هوش مصنوعی: خبر از لذت کنار خودت نیست، شبی مانند شمع در بی‌پناهی و قحطی، مهمان باش.

هوش مصنوعی: اگر شانه‌ات صد زبان داشته باشد، یعنی اگر توانایی بیان تمام خواسته‌ها و احساساتت را داشته باشی، باز هم از ناگفته‌ها و رازهایی که در موهای درهم و برهم زلفت پنهان شده، آگاه نباش. پس بهتر است که به آنچه داری، راضی باشی و از بیان هر چه بیشتر خود بپرهیزی، چون ممکن است پشیمان شوی.