غزل شمارهٔ ۸۷۰

هوش مصنوعی: به این سرزمین آمده‌ام تا زیبایی باغ‌ها و جلوه‌های دلربا را ببینم. در اینجا، خُم شراب در دست دارم و گل‌ها را در آغوش می‌کشم تا از شگفتی‌های زندگی لذت ببرم.

هوش مصنوعی: مدت زیادی دل در آغوش خاطراتت بودم، حالا مانند نگاهی که در چشم‌های شگفت‌زده، تو را می‌بینم.

هوش مصنوعی: به دامانت با مژگانم اشک و نیاز ریخته‌ام، اما اکنون بدون هیچ کسوفی تو را مانند خورشید تابان می‌بینم.

هوش مصنوعی: ای مسیحا، نشئه درد و رنج دو جهان به نیاز تو وابسته است و اگر تو را درمانده ببینم، نیازمند تو هستم.

هوش مصنوعی: به چشمم همچون قدحی خمیازه کشیده‌ام تا تماشای زیبایی تو را در رنگ موج‌های صهبای شراب، مست و شاداب ببینم.

هوش مصنوعی: عالمی از نقش پای تو روشنایی می‌گیرد. کمی جلوتر بیا تا من نیز تماشایت کنم و از زیبایی‌ات لذت ببرم.

هوش مصنوعی: خداوند، اصل و حقیقت وجود توست و تلاش تو برای کمک به دیگران همیشگی است. ای خدا، من عاجز و ناتوان را به یاری خود ببین و دستگیرم باش.

هوش مصنوعی: تعداد مراحل شرم و خجالت ناشی از شوق زیبا است و آنچه که دل از دیدن آن راضی و شاکر است، تو را می‌بیند.

هوش مصنوعی: ای کاش غنچه‌های زیبایت نصیب چشمان دل‌شکسته‌ام نشود؛ زیرا آرزو دارم که چشمانم آنچنان سرشار از زیبایی تو شود که تمام گلستان را ببینم.