غزل شمارهٔ ۱۳۲۲

هوش مصنوعی: هر کجا که صدای عزاداری برای محرم به گوش می‌رسد، بوی گل به آرامی به همراه آن آواز می‌دهد.

هوش مصنوعی: سرها به خاطر زبان، به تیغ و خون سپرده می‌شوند، اما برای شمعی که ما داریم، جز این لب‌های فاشگو چاره‌ای نیست.

هوش مصنوعی: از آن یک صدای خاص و دل‌نواز بهره ببر که در آغاز خلقت، دیوانگی کرده و هزاران نغمه را به هر ساز و آوازی بخشیده‌اند.

هوش مصنوعی: چشم‌هایمان را به دنیای شگفتی گشوده‌ایم و در دستانمان کلیدی داریم که در را به روی این دنیای شگفت‌آور باز کرده است.

هوش مصنوعی: پرندگان این باغ همه مانند شبنم صبح هستند، اگرچه تخم‌هایی گذاشته‌اند، اما در نهایت به پرواز درآمده‌اند.

هوش مصنوعی: در این دنیا، هر آنچه که از حقیقت و ماهیت وجود دارد، مانند باد و فریب است. وقتی که از آن صحبت می‌شود، همان چیزی را که از دست داده‌ام به من باز می‌گردانند.

هوش مصنوعی: زندگی مانند سازی است که صدای آن در سکوت وجود دارد و قبل از اینکه تو آن صدا را بشنوی، از دل به تو آواز می‌دهد.

هوش مصنوعی: ای شعله، از حسرت بر فرصتی که وجود ندارد خود را ناراحت نکن؛ چرا که انجام کارها به یک شروع نیاز دارد.

هوش مصنوعی: اگر بخواهی می‌توانی به زیبایی‌های پیرامونت با دقت نگاه کنی و اگر بخواهی می‌توانی با اطمینان به فکرها و تخیلاتت بپردازی، زیرا در آغاز این دنیای خیالی، آینه‌ای از خودت را نشان داده‌اند.

هوش مصنوعی: ای شمع، با ناز با خودت خوش بگذران که بهار، زیبایی و رنگی تازه به دسته‌های گل بخشیده است.

هوش مصنوعی: ای بیدل، تو هم به زیبایی و فریبایی چند روزه‌ات مغرور نشو، چرا که عمرهاست که تصورات و خیالات در آینهٔ زیبایی به انسان‌ها فریب می‌دهند.