غزل شمارهٔ ۱۹۸۴

هوش مصنوعی: دل بیمار من از زخم‌ها پر شده و ناله‌هایم به گوش می‌رسد، مانند عطری که از کوی گل‌فروشان به مشام می‌رسد.

هوش مصنوعی: چشمی که از درد و محرومیت رنج می‌کشد، دیدار چه کسی را می‌طلبد؟ از شکست دل، اشک‌ها از چشمانم سرازیر می‌شوند و ناله‌ام برمی‌خیزد.

هوش مصنوعی: من سال‌هاست که با آلام درونیم تنها هستم و این زخم‌ها و ناله‌هایم به آن سرو زیبا و دل‌فریب مرتبط است.

هوش مصنوعی: هر جا که باشم، چه در حالتی که آشکار باشم و چه در حالتی که پنهان، ناله و گریه‌ام به وضوح دیده می‌شود و فقط پرده‌ای از رنگ وجود دارد.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه دلم پر از اندوه و ناراحتی است و می‌خواهم از عواطف خود بگویم، اما نمی‌توانم به راحتی صحبت کنم. در حقیقت، بی‌صدایی من نشان‌دهنده‌ی اضطراب و درگیری‌ام با دنیای بیرونی است.

هوش مصنوعی: دیشب از ابتدای زمان، ظرفی که نماد کاف و نون است به زمین افتاد. اگر به عمق مسئله فکر کنی، من صدای درونم هستم که این را می‌گوید.

هوش مصنوعی: خنده گل به خاطر عشق و شوری که بلبل دارد، زیبا و دلنشین است. زیبایی او آن‌قدر نمایان و واضح شده است که ناله و غم من را کاملاً برملا کرده است.

هوش مصنوعی: درد عشق من را بشنو و ساکت باش تا رازهایم، که مانند زخم عمیقند، به تدریج فاش نشوند و صدای نالۀ من به گوش برسد.

هوش مصنوعی: از شکستن دل ناراحت نیستم، بلکه از درد و زخم‌هایی که به وجود می‌آورد، نگرانم. این درد ممکن است باعث شود ناگهان فریاد بزنم و پریشان شوم.

هوش مصنوعی: من مانند خاکستر نیستم که خاموشی‌ام را پنهان کنم، بلکه مانند سرمه‌ای شدم که چشم دوستانم صدای ناله‌ام را ببیند.

هوش مصنوعی: راز دل مانند موجی است که نمی‌توان آن را پنهان کرد. ساز من در هر بار تپش یک نوا را می‌شکند و صدای ناله‌هایم به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: از من درباره‌ی حال و روز پر درد و غم خود نپرس، زیرا من مانند یک بیابان پر از خار هستم و فقط صدای ناله‌ای از درونم شنیده می‌شود.